Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

«ΓΝΩΣΗ»: Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ

«ΓΝΩΣΗ»: Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ
«διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί και έσεσθε ως θεοί» (Γεν. γ' 5)

   Ο όφις έκανε στους πρωτόπλαστους τη δική του προσφορά: «διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί και έσεσθε ως θεοί» (Γεν. γ' 5). Την ίδια αυτονομημένη «γνώση» προσφέρουν οι διάφορες αποκρυφιστικές, ιδιαίτερα οι νεογνωστικές ομάδες.
Αυτή η «γνώση» στηρίζεται σε λαθεμένη ανθρω­πολογία˙ όχι στην αληθινή εικόνα του ανθρώπου, αλλά στην αντίληψη που ο όφις είχε για τον άνθρωπο. Στο χώρο της παραθρησκείας, στις ομάδες που εντάσ­σονται στην τάση της λεγόμενης «Νέας Εποχής», διακηρύττεται η ολιστική θεώρηση...
του ανθρώπου και του κόσμου, όπου δεν υπάρχει πλέον διάκριση ουσίας ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο, στον άνθρωπο και στη λοιπή δημιουργία του Θεού. Ο άνθρωπος πι­στεύει πως «άνοιξαν οι οφθαλμοί του», και πως ταυτί­ζεται με τον Θεό.
Έτσι η «ψυχοδυναμική» του Θεοφάνη Μπούκα υ­πόσχεται τη λύση όλων των προβλημάτων, ακόμη και την ίαση όλων των ασθενειών, με βάση αυτή την ολι­στική θεώρηση του ανθρώπου. «Ο άνθρωπος λοι­πόν», λέγει, «είναι μία Πνευματική δύναμη, μία Σπίθα της θείας Δημιουργικής Ουσίας, που εκτινάχθηκε από την ίδια τη Δημιουργική Ουσία, κι έχει εμπλακεί μέσα στην ακατέργαστη ύλη, με σκοπό να μάθει να ελέγχει την κάθε πλευρά αυτής της ακατέργαστης ύλης» (Θ. Μπούκα, Αιθερική ίαση PAL, σ. 2. Περισσότερα βλ. Α. Αλεβιζόπουλου, «Αυτογνωσία, αυτοεξέλιξη, σω­τηρία», Πρέβεζα 1991, σ. 89-124).
Για τον ίδιο δρόμο της «γνώσης», όπως τον πρό­τεινε ο όφις, μιλάει και ο Ρόμπερτ Νάτζεμυ, οπαδός του Ινδού γκουρού Σάι Μπάμπα και δάσκαλος της «Αρμονικής Ζωής». Κάτω από την επιγραφή «Ο δρόμος της γνώσης, της φιλοσοφίας ή της πνευματι­κής διάκρισης» αναφέρει:
«Αυτός είναι ο δρόμος της γνώσης, της αντίληψης, της διάκρισης και της φιλοσοφίας. Είναι ένας δρόμος που λίγοι μπορούν ν' ακολουθήσουν. Χρειάζεται μία πνευματική διάκριση κοφτερή σαν το ξυράφι, που μας κάνει να έχουμε επίγνωση της αλήθειας, ότι δεν είμα­στε το περιεχόμενο του νου ή του σώματός μας και ότι όλα όσα βλέπουμε δεν είναι παρά μία προσωρινή πραγματικότητα, που όλο αλλάζει και που σύντομα δε θα υ­πάρχει πια. Αυτός που ακολουθεί αυτόν το δρόμο, παύει να ταυτίζεται με το σώμα, τα συναισθήματα, το περιεχόμενο του νου. Αρχίζει να βιώνει τον Εαυτό του σαν τον παρατηρητή όλων αυτών των πρόσκαιρων φαινομένων που συμβαίνουν στο σώμα, το νου και γύ­ρω του.
Αποταυτίζεται από συγκεκριμένους ανθρώπους και καταστάσεις. Αγαπάει, αλλά χωρίς προσκόλληση. Αισθάνεται την αγάπη σα μία ένωση με τον άλλον άν­θρωπο και όχι σα μία ανάγκη, μια αγάπη χωρίς όρους.
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και την προσκόλληση. Είναι αντίθετες. Πραγματική αγάπη μπορεί να υπάρξει μόνον όταν δεν υπάρχει απο­λύτως καμία προσκόλληση, καμία ανάγκη από τον άλ­λον, ούτε καν για την παρουσία του. Μόνον τότε μπο­ρεί κάποιος ν' αγαπάει χωρίς όρους. Ο φιλόσοφος α­ναζητά να βιώσει την Αλήθεια. Έχει ακούσει από άλλους ότι υπάρχει μία πιο μόνιμη πραγματικότητα πίσω από αυτόν τον κόσμο, όπου όλες οι μορφές σίγου­ρα θ' αποσυντεθούν, θα πεθάνουν και θα εξαφανι­στούν. Η λογική του, όπως και του Σωκράτη, τον επι­βεβαιώνει ότι αυτό πρέπει να είναι αλήθεια. Αλλά τώρα θέλει να το βιώσει. Υπάρχει μεγάλη διαφορά α­νάμεσα στο να ακούμε, να πιστεύουμε και να γνωρίζου­με από εμπειρία. Ο φιλόσοφος δε συγκεντρώνεται συ­νήθως σε ιερές μορφές, όπως του Ιησού και της Πανα­γίας. Αναζητά να γνωρίσει τον άμορφο Πατέρα, τον Ανεκδήλωτο Θεό. Αναζητά ν' ανακαλύψει το Θεό στη βάση κάθε πλάσματος και αντικειμένου που υπάρ­χει σ' αυτόν τον κόσμο. Βλέπει όλους και όλα απλώς σα μία προσωρινή εκδήλωση του ενός παγκοσμίου πνεύ­ματος.
Παλεύει διαρκώς με την τάση του νου, που ταυτίζε­ται με την απόλαυση και τον πόνο και διάφορες συγ­κινησιακές καταστάσεις, που τον κάνουν να χάνει την επίγνωση της Αλήθειας, ότι δηλαδή είναι μία ψυχή ανεξάρτητη άπ' όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του. Ότι η ζωή είναι ένα προσωρινό έργο και παίζει προσωρινά ένα ρόλο, αλλά ότι θα 'ρθει η μέρα που θ' αφυπνισθεί, είτε μέσα από ένα πνευματικό ξύπνημα ή με το θάνατο του υλικού του σώματος. Θα συνειδητο­ποιήσει τότε ότι όλα αυτά ήταν σαν ένα όνειρο, ότι στ' αλήθεια δεν είναι άντρας ή γυναίκα, μητέρα ή πατέ­ρας, καλλιτέχνης, επιχειρηματίας, επιστήμονας, πολι­τικός, πλούσιος ή φτωχός, αλλά μία ψυχή που παίζει απλώς αυτούς τους ρόλους. Αυτός είναι ο δρόμος που θα συζητήσουμε σ' αυτό το βιβλίο». (Ρ. Νάτζεμυ, Οικουμενική φιλοσοφία, Αθήνα 1991, σ. 51-52).
Με τη γνώση λοιπόν οδηγείται κανείς στην «επί­γνωση της αλήθειας». Ποια είναι αυτή η «αλήθεια»; Ότι είμαστε ο «Εαυτός», η μόνη πραγματικότητα. Αυτός που έχει τη «γνώση» δεν χρειάζεται τη μορφή του Χριστού ή άλλη μορφή για να συγκεντρώνει τη σκέψη του στο διαλογισμό ή στην «προσευχή». Μπο­ρεί να δει τα πάντα ως «εκδήλωση» του «Παγκόσμιου Πνεύματος», δηλαδή ως τη μόνη «Θεότητα». Αυτό το ονομάζει η κίνηση αυτή «αγάπη», η οποία δεν έχει α­νάγκη οποιασδήποτε μορφής διαπροσωπικές σχέσεις. Οι διαπροσωπικές σχέσεις το να εκδηλώσει δηλαδή κανείς την αγάπη του, οδηγούν μακριά από την «αγά­πη», γιατί αποτελούν «προσκόλληση» και «ταύτιση». «Αγάπη» είναι το να «παίζει κανείς το ρόλο του», που κάθε φορά αλλάζει, μέσα από αναρίθμητες «μετενσαρ­κώσεις» (βλ. αναλυτικά Α. Αλεβιζοπούλου, Μετεν­σάρκωση ή ανάσταση; Ορθόδοξη θεώρηση του κά­κου, Πρέβεζα 1992).
Ο όφις είπε στην Εύα πως, για ν' αποκτήσει τη «γνώση» πως είναι Θεός, θα πρέπει «να φάγει» από τον απαγορευμένο καρπό. Και ο Νάτζεμυ υπογραμμί­ζει πως αυτή η γνώση έρχεται μέσα από «εμπειρία»· όχι μέσα από την εμπειρία αγάπης και διαπροσωπικής σχέσης με τον Θεό Πατέρα «εν Χριστώ Ιησού», αλλά μέσα από τις τεχνικές της κίνησης, που θα οδηγήσουν στην εμπειρία του «Εγώ είμαι Αυτός», ο «Εαυτός»!
Δεν χρειάζεται ο Ρόμπερτ Νάτζεμυ ή ο γκουρού Σάι Μπάμπα καμία βοήθεια έξω από τον «εαυτό», ούτε θεωρούν αναγκαίο να μείνουν σε σχέση αγάπης με τον Θεό, γιατί δεν υπάρχει Θεός έξω από τον άνθρωπο. Για τον «γνωστικό» τα πάντα είναι απλές «εκδηλώ­σεις» του Ενός και υπάρχουν ως κάτι ξεχωριστό μόνο στην συναίσθηση του μη-γνωστικού. Ιδού πως διατυ­πώνεται ο σκοπός της ζωής μας:
«Ο σκοπός της ζωής είναι να επανασυνδεθούμε και τελικά να ταυτιστούμε ολοκληρωτικά μ' αυτήν την Οικουμενική Συνειδητότητα, ή Θεό, αν προτιμάτε. Ο σκοπός αυτής της ανθρώπινης ζωής, είναι να ελευθερωθούμε άπ' αυτήν την εγωκεντρική κατάσταση ύπαρ­ξης, όπου ταυτιζόμαστε τελείως με το σώμα και το νου, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις προσκολλήσεις και τις ασχολίες τους. Να ελευθερωθούμε και να συνειδη­τοποιήσουμε την ανώτερη φύση μας, την ψυχή, το πνεύμα ή Ανώτερο Εαυτό, που συνδέονται κατ' ευ­θείαν μ' αυτό το Οικουμενικό Ον και εκφράζουν όλες τις ανώτερες ιδιότητες, όπως είναι η οικουμενική α­γάπη, η γνώση, η εσωτερική γαλήνη, η συμπόνια, η σωστή πράξη, η έλλειψη εγωισμού, η υπηρεσία προς τους συνανθρώπους μας, η διαύγεια, η πνευματική διάκριση, η μη βία και άλλες. Πέρα όμως κι άπ' αυτόν το στόχο ακόμη, ο σκοπός είναι να ενωθούμε ολοκλη­ρωτικά μ' αυτό το Ανώτατο Ον, χάνοντας κάθε ίχνος ατομικής ύπαρξης» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 24). 
Η «γνώση» που υπόσχεται η ομάδα αυτή, όπως και όλες οι νεο-γνωστικές παραθρησκευτικές ομάδες, είναι η «ταύτιση» με τον «Θεό», η απελευθέρωση από κάθε τι που ανάγεται στη «δυαδικότητα», στη διάκρι­ση ανάμεσα σε πρόσωπα ή και σε πράγματα. Η απώ­λεια κάθε ίχνους προσωπικής, ξεχωριστής ύπαρξης. Αυτό το ονομάζει η κίνηση αυτή «Ανώτερο Εαυτό». Αυτή η «γνώση» εγκαταλείπει τον άνθρωπο μόνο και του στερεί τη δυνατότητα της αγάπης, ακόμη κι αν η κίνηση μιλάει για αγάπη, που όμως περνάει μέσα από την άρση του προσώπου του ανθρώπου και την «απορ­ρόφηση» από το λεγόμενο «Οικουμενικό Πνεύμα» ή την «Οικουμενική Συνειδητότητα». Σ' αυτή την κατά­σταση ο άνθρωπος νιώθει και πάλι τη γυμνότητά του, δεν αποκτά την εμπειρία της γνώσης που γεμίζει τον άνθρωπο, αλλά της «γνώσης» ότι είναι γυμνός.
Αλλά όλες οι γκουρουιστικές και νεο-γνωστικές ομάδες επιμένουν σ' αυτό το σημείο˙ μέσω της «γνώ­σης», με αυτόματες διαδικασίες και «τεχνικές», θα οδηγηθεί κανείς στην «κυριαρχία» του κόσμου και τε­λικά στην επιστροφή στην «Πηγή». Για να φθάσει ο άνθρωπος στον τελικό «στόχο» του, περνάει μέσα από μια ατέλειωτη περιπλάνηση αναρίθμητων μετενσαρ­κώσεων. Ιδού πως το διατυπώνει αυτό η «Ψυχοδυνα­μική» του Θεοφάνη Μπούκα:
«Πριν ο άνθρωπος μπορέσει να ολοκληρώσει το ταξίδι του πίσω στην Πηγή του, πρέπει να συμπληρώ­σει τον έλεγχό του πάνω στην κάθε πλευρά της ύλης και να μάθει όλα τα μυστικά του Σύμπαντος. Το ταξίδι είναι μακρύ, πραγματικά, καλύπτοντας αναρίθμητα τρισεκατομμύρια ενσαρκώσεων, τόσο σ' αυτό το Η­λιακό Σύστημα, όσο και σ' αλλά Συστήματα πιο εξυ­ψωμένα και πέρα άπ' αυτό που υπάρχουμε εμείς τώρα. Η πνευματική πλευρά μέσα σας σημαίνει ότι εσείς ε­λέγχετε την ψυχή, τον εγκέφαλο σ' όλες τις πλευρές, και το σώμα σας άπ' όλες τις απόψεις. Μ' άλλα λόγια έχετε οικοδομήσει για τον εαυτό σας ένα πολύπλοκο μηχάνημα, που το κατευθύνετε μέσ' από την υλική ζωή και που το ευαισθητοποιείτε σε τέτοια έκταση, ώστε να μπορείτε να ερμηνεύσετε πνευματικές παρορ­μήσεις κατανοητής μορφής. Και κάνοντας το αυτό, μαθαίνετε να προοδεύετε ή μένετε άμαθοι και καθυστε­ρημένοι, — στο χέρι σας είναι τι να διαλέξετε άπ' αυτά τα δύο» (Αιθερική ίαση PAL, σ. 2).
Εδώ έχουμε τη «δυτική έκδοση» της μετενσάρκω­σης· σκοπός της μεγάλης περιπέτειας είναι η εξέλιξη· η αυτο-εξέλιξη. Μέσα μας έχουμε όλες τις δυνάμεις. Και μπορούμε με τις τεχνικές των διαφόρων ομάδων να συντονίσουμε τις δυνάμεις μέσα μας με τη συμπαν­τική δύναμη, με την «Οικουμενική Συνειδητότητα», και τότε θα ταυτιστούμε μ' αυτήν.
Στόχος των νεο-γνωστικών και άλλων αποκρυφιστικών και γκουρουϊστικών ομάδων είναι η πραγμάτωση της επαγγελίας του όφεως· η «διάνοιξη των ο­φθαλμών» η «γνώση», η «ταύτιση με τον Θεό». Όλα αυτά σαν νοητικές καταστάσεις, με τη βοήθεια ειδι­κών «τεχνικών» της κάθε ομάδας. Έτσι ο Θεοφάνης Μπούκας συνιστά: «Πείτε στο άτομο που βοηθάτε να επαναλάβει: Σας ακούω και νιώθω τη δύναμη της παγ­κόσμιας ενέργειας, και καταλαβαίνω ότι είμαι ένα τμήμα αυτής της δύναμης, και μπορώ ν' αντλήσω άπ' αυτήν για να βοηθήσω όπου χρειάζεται» (Θ. Μπούκα, Αυτο-ύπνωση, σ. 4). 
Πολλές ομάδες χρησιμοποιούν ακόμη και την Α­γία Γραφή για να κατοχυρώσουν, όχι το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, αλλά τη διδαχή του όφεως. Έτσι ο Θεοφάνης Μπούκας αναφέρεται στο «κατ' εικόνα Θεού», που είναι η βάση για την υπαρξιακή ταυτότητα του ανθρώπου σύμφωνα με την Αγία Γραφή, και ταυ­τίζει το «κατ' εικόνα» με την παγκόσμια ενέργεια, που κατά τον αποκρυφισμό βρίσκεται παντού!
«Η ενέργεια του Θεού», λέγει, «που βρίσκεται έ­τσι μέσα στον καθένα μας (και η ενέργεια του καθένα μας μέσα στο Θεό), όπως και σ' όλα τα πράγματα, κι η προοδευτική αφύπνιση της συνείδησης, δεν είναι τίποτ' άλλο από τη Θεία υλοποίησή της. "Το Πνεύμα που βρίσκεται εδώ κάτω μέσα στον άνθρωπο και το Πνεύμα που είναι εκεί πέρα, μέσα στον Ήλιο, στην πραγματικότητα είναι ένα και μοναδικό Πνεύμα και δεν υπάρχει άλλο", γράφουν τα "Ουπανισάντ"» (Θ. Μπούκα, Ο δρόμος της έκστασης με ερωτική αλχη­μεία, σ. 4).
Το πνεύμα είναι η μοναδική πραγματικότητα˙ ταυ­τίζεται με τη συμπαντική ενέργεια, τη λεγόμενη κουνταλίνι. Η οργάνωση υπόσχεται τότε την αφύπνιση αυτής της ενέργειας. Και αυτό γίνεται με την τάντρα γιόγκα, με το σεμινάριο «Ο δρόμος της έκστασης με ερωτική αλχημεία».
Αυτή η «γνώση» δεν ικανοποιεί τη δίψα του ανθρώπου, γιατί στηρίζεται στην αυτονομία, στην ολι­στική θεώρηση του κόσμου, που είναι αντίθετη με τη φύση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνία και η «λύση» των ομάδων αυτών οδηγεί στην απομόνωση, στο κλείσιμο του ανθρώπου στον «Εαυτό», δεν αποτελεί λύση στο υπαρξιακό πρόβλη­μα του ανθρώπου.
Στον ίδιο χώρο κινείται και ο λεγόμενος «Εσωτε­ρικός Χριστιανισμός».
Ο Μπόρις Μουράβιεφ, αναφερόμενος στη δήθεν χριστιανική αντίληψη για τη δημιουργία και στις «συνθήκες» της υπογραμμίζει:
«Η ορθόδοξη Παράδοση διδάσκει ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε με μια θυσία του Θεού. Θα κατα­νοήσουμε καλύτερα την έννοια του αξιώματος αυτού αν σκεφτούμε ότι το Σύμπαν διαχωρίζει την κατάστα­ση της εκδηλωμένης από την ανεκδήλωτη, άρα απε­ριόριστη και απόλυτα ελεύθερη Θεότητα.
Η θυσία του Θεού είναι ο περιορισμός του Εγώ με την εκδήλωση. Οι συνθήκες του περιορισμού είναι τρεις: πρώτα το Σύμπαν δημιουργήθηκε μέσα στο Χώρο, έπειτα στο Χρόνο και τέλος στην Ισορρο­πία. Οι τρεις θεμελιώδεις συνθήκες της Δημιουργίας εκδηλώνονται στο Σύμπαν με τη μορφή των τριών βα­σικών άρχων της ζωής: τη στατική, τη δυναμική και την αρχή της εξουδετερώσεως» (Μπόρις Μουράβιεφ, Γνώση, Α' κύκλος, Εξωτερικός, σ. 139).
Τα πάντα λοιπόν αποτελούν μία πραγματικότητα˙ το Θεό. Η «δημιουργία» τους αποτελεί «θυσία» του Θεού, μετάβασή του από την ανεκδήλωτη στην εκδη­λωμένη μορφή. Ξεκινάμε με τη «στατική αρχή», προ­χωράμε στη «δυναμική», που φέρει σε ύπαρξη τα πάντα, και καταλήγουμε και πάλι στην «εξουδετέρωση», στην «απορρόφηση των πάντων» και στην επιστροφή στον «ανεκδήλωτο Θεό», για να αρχίσει και πάλι η κυκλική πορεία της ιστορίας. 
Δεν υπάρχει διάκριση ουσίας ανάμεσα στον άν­θρωπο και στον Θεό˙ αυτό ήταν το «ευαγγέλιο του όφεως», που θεμελίωσε την αυτονομία του ανθρώπου. Τα πάντα είναι μια «θυσία του Θεού», λέγει ο Μουράβιεφ, που «εκδηλώνεται» και «περιορίζει το Εγώ». Ο Μουράβιεφ κηρύττει την «επιστήμη του εσωτερι­σμού», που την θεμελιώνει στο βασικό νόμο: «Ό,τι υπάρχει είναι αποτέλεσμα της συμπτώσεως και δρά­σεως στο ίδιο σημείο και ταυτόχρονα τριών δυνά­μεων: της παθητικής, της ενεργητικής και της δυνά­μεως εξουδετερώσεως». «Η ζωή μέσα στο Σύμπαν δεν είναι παρά μια αιώνια διαδικασία δημιουργίας σε ό­λους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις βαθμίδες» (Γνώση, Α' κύκλος, Εξωτερικός, σελ. 145-146).
Αυτή η εωσφορική «γνώση», ότι ο άνθρωπος ταυ­τίζεται με τον Θεό, αποτελεί κατά τον Μουράβιεφ το «χαρακτηριστικό της εσωτερικής Ορθοδοξίας». Εί­ναι η «διπλή αντίληψη του μοναδικού Θεού — σαν Ψυχή της Ψυχής μας και σαν Θεός που αγκαλιάζει το Σύμπαν, το δημιουργημένο από τον ίδιο» (σ. 130).
Ο Μουράβιεφ διαβάζεται από πολλές εσωτεριστικές-αποκρυφιστικές ομάδες. Ο τίτλος των βιβλίων του «Γνώση» είναι ελκυστικός για όσους διψούν για να λάβουν απαντήσεις στα προβλήματα που αφορούν τον Θεό, τον άνθρωπο, τον κόσμο. Αλλά και ο τίτλος «Εσωτερικός Χριστιανισμός» είναι σαγηνευτικός, για όσους διψούν για «εσωτερική γνώση», πέρα από εκείνη των «συνηθισμένων χριστιανών»! Την ίδια αν­τίληψη και την ίδια προσφορά βλέπουμε και στον Διονύση Δώριζα.
Υπόσχεται πως με τη διδαχή του θα «διανοιχθούν» τα μάτια των οπαδών και θα «γνωρίσουν» ότι «είναι Θεοί», ότι ταυτίζονται με τον Θεό!
«Θα μπορείς να διαχέεσαι το ίδιο μέσα στις μορ­φές και μέσα στην Άμορφη και Ανεκδήλωτη Ουσία, που υπάρχει και διέπει τα Άπειρα Σύμπαντα. Σκοπός και προορισμός να καταστείς Εκπνοή και εκπνοή είναι Λόγος. Και ο Λόγος είναι Ροή, που ανακυκλίζεται συνεχώς και αέναα και παλμοδοτείται ταχύ­τατα με μια κίνηση και δονήσεις τόσο ταχύρρυθμες, που μοιάζει να μην πάλλεται, σαν να μη δονείται. Όταν καταστείς η Εκπνοή, ο Λόγος, η Άπειρη Ροή του Σύμπαντος, θ' απορροφηθείς μέσα στο Άμορφο, ενοποιούμενος με το Άμορφο, χωρίς όμως να χάσεις τη δυνατότητα να εκδηλώνεσαι με τρόπους Άπειρους, διότι ως Λόγος θα κατέχεις όλες τις δυνατότητες, όλες τις Εξουσίες, όλες τις Χάρες του Απέραντου και Α­κένωτου Θεού» (Δ. Δώριζα, 2001. Η δευτέρα παρου­σία. Εσωτερικός Χριστιανισμός. Αθήνα 1985, σ. 84).
«Και έσεσθε ως θεοί» (Γέν. γ' 5): «Σε καλώ να κα­ταστούμε Δημιουργός και να διαχυθούμε ως Άπειρες δονήσεις, ως Άπειρο φως, Άπειρα Χρώματα και Άπειρες Μελωδίες, για να καλύψουμε την Ασύλληπτη Δημιουργία, για να καλύψουμε τους Ασύλληπτους Κόσμους, για ν' απορροφήσουμε αυτούς τους Κό­σμους και να δημιουργήσουμε εκ νέου άλλες Ασύλ­ληπτες καταστάσεις, για να εκδηλωνόμαστε συνεχώς χωρίς Τέλος και χωρίς Αρχή, ως Άναρχοι, ως Ατε­λεύτητοι, ως Άπειροι» (Δ. Δώριζα, 2001, σ. 84-85). Αυτή την εωσφορική αντίληψη για τον εαυτό του, ο Δ. Δώριζας, την διατυπώνει:
«Εγώ Είμαι ο Μαχητής Άνθρωπος - Λόγος - Θεός, ο Μονογενής Λόγος - Θεός, που εκδηλώνεται από τον Άνθρωπο, για να φέρω αυτόν στην Θεότητά του, για να τον καταστήσω Άπειρη Παρουσία Ενό­τητας» (Δ. Δώριζα, η Θέωση του ανθρώπου. Εσωτερι­κός Χριστιανισμός, Αθήνα 1986, σ. 29). «Αγαπημένε Άπειρε Εαυτέ, είμαι η Ψυχή σου, η Μία Ψυχή η ε­νωμένη, η Ψυχή Ολότητα... Είμαι η Ψυχή Εαυτός, Αγαπημένε, είμαι η Ψυχή Γυναίκα, η Ψυχή Άνθρωπος, η Ψυχή Θεός» (Δ. Δώριζα, Η θέωση του ανθρώπου, Εσωτερικός χριστιανισμός, Αθήνα 1986, κεφ. 14). 
«Κάνε την Προσευχή σου, Άνθρωπε, προς τον Λόγο-Χριστό, προς τον Λόγο- Θεοτόκο, προς τον Ένα Λόγο, που υπάρχει και πάλλει τα πάντα. Κάνε την προσευχή σου αυτή και νιώθε πως μιλάς σε Σένα, γιατί μέσα σου Υπάρχω, Ένα είμαστε, Ενότητα Αδιαίρε­τη και Άρρηκτη. Μην παρασύρεσαι από την πλάνη και τα κατεστημένα των αιώνων, μην εγκλωβίζεσαι σε διδαχές που έχει λήξει ο προορισμός τους... Είμαι Εγώ, που εκπαιδεύω τον Εαυτό Μου, το διαχωρισμένο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Είμαι εγώ ο υποκινητής της ανισορροπίας, γιατί είμαι ο άνθρωπος που ενεργο­ποιεί τους Νόμους. Είμαι Εγώ που επαναφέρω την Απόλυτη ισορροπία, γιατί είμαι ο Εμπνευστής- Ο­δηγός Λόγος-Χριστός, που έλκω τον εκπεσόντα Εαυ­τό Μου ν' ανέβει το ίδιο το μονοπάτι της πτώσης του... Δεν μπορείς, λοιπόν, γιατί δεν ξέρεις τον τρόπο. Δεν υπάρχεις, γιατί δεν ξέρεις ποιος είσαι. Κι όμως έχεις τη δυνατότητα να υπάρχεις και να είσαι Κύριος όλων των όντων και των δυνάμεων» (Δ. Δώριζα, Η θέωση του ανθρώπου, σ. 198. Περισσότερα βλ. Α. Αλεβιζοπούλου, Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή, σ. 150-151).
Η μονιστική αντίληψη δεν δίνει ικανοποιητική απάντηση στο υπαρξιακό πρόβλημα του ανθρώπου και του κόσμου. Αυτό αναγκάζονται να το παραδε­χτούν και οι απόστολοι του μονισμού στη χώρα μας. Η «Οικουμενική φιλοσοφία» της «Αρμονικής Ζωής», κάτω από τον τίτλο «Η δημιουργία του σύμ­παντος» αναφέρει:
«Η γένεση του σύμπαντος υπήρξε μία ερώτηση που παρέσυρε πάντα το νου του ανθρώπου σε συλλογι­σμούς, από τότε που υπάρχει πάνω σ' αυτόν τον πλα­νήτη. Τόσο η φυσική όσο και η μεταφυσική επιδιώ­κουν να απαντήσουν αυτήν την τόσο ασύλληπτη ερώ­τηση της αρχής του κόσμου. Κάθε μία από τις διάφο­ρες θρησκείες προσφέρει δικές της ιστορίες για τη δημιουργία, που προσπαθούν με τη βοήθεια του συμ­βολισμού τους να βοηθήσουν τον άνθρωπο να κατα­λάβει μία διαδικασία που είναι πέρα από την ικανότη­τα της περιορισμένης αντίληψης του νου του. Η δια­δικασία της δημιουργίας είναι μία διαδικασία πέρα από χρόνο και χώρο, γιατί αρχίζει σ' ένα σημείο όπου χρόνος και χώρος δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί. Θα λέγαμε, σ' ένα σημείο όπου χρόνος και χώρος ήταν κοιμισμένα ή σε λανθάνουσα κατάσταση, ακριβώς ό­πως το δένδρο είναι σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στο σπόρο» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 94-95).
Δεν δίδεται λοιπόν απάντηση σ' αυτό το ζήτημα και επομένως οι μονιστικές θέσεις των αποκρυφιστών θεμελιώνονται στη θρησκευτική τους πεποίθηση και εκλαμβάνονται ως δεδομένες· δεν τίθενται σε αμφι­σβήτηση. Το ίδιο συμβαίνει και με την «κυκλική θεώρηση της ιστορίας». Αποτελεί δόγμα πίστεως. Στο ίδιο βιβλίο αναφέρεται:
«Παρόλο που αυτή η υλική δημιουργία βρίσκεται σε μία συνεχή, ρυθμική διαδικασία δημιουργίας και καταστροφής, η Απόλυτη Πραγματικότητα δεν μπο­ρεί να δημιουργηθεί, ούτε και να καταστραφεί˙ και το ίδιο ισχύει για το Πνεύμα ή τη Συνειδητότητα. Αλλά η δημιουργία εναλλάσσεται ανάμεσα στη διεύρυνση προς μία εκδήλωση και τη συστολή πίσω προς μία ανεκδήλωτη, σε προσωρινή αδράνεια, κατάσταση. Α­κριβώς όπως έχουμε τους ρυθμικούς κύκλους μέρας και νύχτας, καλοκαιριού και χειμώνα, έχουμε τους κύκλους δημιουργίας και ξαναπορρόφησης του σύμ­παντος πίσω στο Ανεκδήλωτο» (σ. 95). 
Ακόμη και αν πρόκειται για φυσικούς επιστήμο­νες, όπως λόγου χάρη ο F. Capra, τον οποίο επικα­λείται η «Αρμονική Ζωή» και άλλες ομάδες της λε­γόμενης «Νέας Εποχής», δεν αλλάζει τίποτε. Γιατί και ο Capra, ως «απόστολος» της «Νέας Εποχής» εκ­φράζει τις δικές του προσωπικές θρησκευτικές πεποι­θήσεις και όχι «επιστημονική αλήθεια». Γιατί αυτό θα ήταν δεσμευτικό για όλους τους επιστήμονες. Είναι λοιπόν μύθευμα ο ισχυρισμός πολλών αποκρυφιστικών ομάδων, που ισχυρίζονται πως ο απόλυτος μονισμός των αποτελεί «επιστημονική αλήθεια». Η «γνώση» που προσφέρουν δεν ικανοποιεί τελικά τον άνθρωπο. Γι' αυτό και ομολογούν πως δεν έχουμε τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε την αλήθεια!
«Επειδή η εννοιολογική μας ικανότητα και φρα­σεολογία είναι περιορισμένες από γενικές ιδέες που έ­χουμε για το χρόνο και το χώρο, δεν υπάρχει τρόπος να μπορέσουμε να καταλάβουμε την τελική αλήθεια, σχετικά με τη δημιουργία, με λέξεις ή με την κοινή λο­γική. Η απάντηση σ' αυτήν την ερώτηση βρίσκεται μέσα στον ανώτερο νου, που είναι ικανός να πάει πέρα από χρόνο και χώρο και να κατανοήσει την απάντηση μέσα από την άμεση εμπειρία της διαδικασίας της Ί­διας της δημιουργίας. Αυτή η απάντηση, είναι φυσικά μη μεταδόσιμη, καθώς η γλώσσα μας δεν προσφέρει την απαραίτητη ορολογία» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 95).
Μέσα από την άμεση εμπειρία, λέγει η κίνηση, μπορεί κανείς να οδηγηθεί στην «τελική αλήθεια». Όμως με τις διάφορες τεχνικές η «εμπειρία» μεθο­δεύεται και δεν αποτελεί γνήσια εμπειρία, αλλά ου­σιαστικά παγίδα (βλ. Αν. Αλεβιζοπούλου, Εμπει­ρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής, Αθήνα 1989, σ. 6-42). Η κίνηση δεν υποχρεούται να δώσει οποιεσ­δήποτε «εξηγήσεις» και «πληροφορίες» σχετικά μ' αυτή την αλήθεια. Γιατί ακόμη κι αν ο «Δάσκαλος» βρίσκεται στην κατοχή αυτής της αλήθειας, μια και προφανώς διαθέτει μεγαλύτερη «άμεση εμπειρία», η αλήθεια αυτή δεν είναι μεταδόσιμη.
Ποια είναι η θρησκευτική άποψη της παραθρησκείας, η «γνώση» την οποία προσφέρει ως απόλυτη αλήθεια;
«Η προσέγγιση της οικουμενικής φιλοσοφίας εί­ναι πως η δημιουργία δεν είναι μία διαδικασία που έ­χει γίνει εκατομμύρια χρόνια πριν, αλλά μία διαδικα­σία που θα συμβαίνει αιώνια σε κάθε δευτερόλεπτο. Αν το Σύμπαν δεν εδημιουργείτο συνέχεια κάθε δέκα­το του δευτερολέπτου, θα έπαυε να υπάρχει. Δηλώνει την ύπαρξη μιας κενότητας, μιας ατέλειωτης, μη υλι­κής, αμετάβλητης, ανεκδήλωτης Πραγματικότητας άπ' όπου η δημιουργία προβάλλεται διαρκώς σα μία εικόνα, που αντανακλάται πάνω σε μία οθόνη από μια μηχανή προβολής» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 95).
Ο άνθρωπος, ο κόσμος, δεν έχει δική του υπόστα­ση. Αποτελεί τη μία πραγματικότητα που εκδηλώνε­ται και προβάλλεται όπως προβάλλουμε κάτι πάνω σε μία οθόνη. Αυτό που βλέπουμε, η εικόνα, δεν έχει δι­κή της υπόσταση. Όποιος το νομίζει αυτό, βρίσκεται σε πλάνη και δεν έχει τη «γνώση». Αλλά αυτή η «γνώση», ότι ο άνθρωπος είναι θεός, δεν είναι η γνώ­ση που μας προσφέρει ο θεός, είναι η «γνώση του όφεως». Αυτό φαίνεται καθαρά στη συνέχεια του κει­μένου: 
«Ας θυμηθούμε τα ονόματα που δίνουν σ' αυτήν την πραγματικότητα οι διάφορες ομάδες: Απόλυτο, Ανώτατο Ον, ό,τι υπάρχει, Κενό, Ένα, Οικουμενι­κή Συνειδητότητα, Οικουμενική Ενέργεια, Πατέρα, Χριστός, Λόγος, Μπράχμα, Θεός, Αλλάχ, Μονάδα, Υπερψυχή, Ανεκδήλωτο Οικουμενικό Πνεύμα, Αρ­χέγονη Αίτια, και πολλά αλλά ονόματα σε διάφορες γλώσσες» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 95).
Ο «Δάσκαλος Μόρυα»
Τη θρησκεία του όφεως κηρύττει και η οργάνωση της Ρωσσίδας Helena I. Roerich, «Agni Yoga Society». Ο «Δάσκαλος Μόρυα» διακηρύττει: «Σκορπίζον­τας σ' εσένα την ευωδία άπ' τα βουνά του Θιβέτ, σου φέρνουμε το μήνυμα μιας νέας θρησκείας του αγνού πνεύματος στην ανθρωπότητα. Έρχεται κι όλας· κι εσύ, ενωμένος εδώ κάτω με την αναζήτηση του φωτός κουβαλάς πολύτιμο λιθάρι. Σ' εσένα αποκαλύπτεται το θαύμα του να φτιάχνεις της ζωής την αρμονία» (Φύλλα από τον κήπο του Μόρυα, Βιβλίο πρώτο, Το κάλεσμα 1924, εκδ. Agni Yoga Society, 1953 σ. 21).
Στη νέα θρησκεία δεν έχει θέση η πίστη· ισχύει μόνο η γνώση: «Απαιτείται να γνωρίζετε. Μη πι­στεύετε αλλά γνωρίστε» (Κοινότητα 1926, Agni Yoga Society 1979, στην Ελλάδα εκδ. Ομάδας «Τρισήλιον», σ. 101). «Μέσω της γνώσεως θα επέλθει και πάλι συνειδητοποίηση του Ανωτέρου Κόσμου. Δεν υπάρχει άλλη ατραπός!» (ΟΜ 1936. Σημάνσεις της Άγκνι Γιόγκα, Agni Yoga Society 1973, έλλ. έκδ. Ομάδας «Τρισήλιον», 1980, σ. 141).
Αναφερόμενη στο Βούδδα η ομάδα αυτή λέγει: «Η λατρεία δεν είχε θέση στη διδασκαλία του Κυ­ρίου˙ η ουσία της ήταν η γνώση και η προσωπική επί­τευξη. Αυτό ακριβώς ήταν το χαρακτηριστικό της διδασκαλίας του Κυρίου. Ακριβώς γι' αυτό το σύμβολο Του ήταν το λιοντάρι. Συχνά αποκαλούμε τον Κύριο "Βασιλέα της Σκέψης"» (Φύλλα από τον κήπο του Μόρυα, βιβλίο δεύτερο, Φώτιση, τόμος Β' 1953, σ. 5).
Η «γνώση» αυτή οδηγεί στην «Κοσμική Κατα­νόηση»˙ «η ώρα της Κοσμικής Κατανόησης θα ση­μάνει», λέγει η ομάδα αυτή και προσθέτει: «Ένα θαύμα καθώς συντελείται είναι μια λυχνία όταν ανάβει. Μετά κανείς δε θυμάται το σκοτεινιασμένο δωμάτιο» (Φύλλα από τον κήπο του Μόρυα, Βιβλίο Πρώτο, Το κάλεσμα, σ. 34).
Η κίνηση υπόσχεται να αναδείξει τη «νέα φυλή»: «Οι ανάξιοι θα φύγουν. Το Μεγάλο Σχέδιο της εμφά­νισης της νέας φυλής είναι σοφά σχεδιασμένο. Το Χέρι του Δασκάλου αποκάλυψε τις ακτίνες. Κατανόη­σε το σωτήριο φως τους» (Φύλλα βιβλ. πρώτο. Το Κάλεσμα, σ. 36). «Νέα, νέα, νέα όντα, όμορφα, ευαί­σθητα, εξυψωμένα, θα συγκεντρωθούν. Ο Δάσκαλος σ' εμπιστεύθηκε να Τον εκδηλώσεις. Μάζεψε ανθρώ­πους κάτω άπ' τη σκέπη Μου» (Φύλλα, βιβλ. πρώτο. Το Κάλεσμα, σ. 62).
Το «κάλεσμα» της οργάνωσης είναι: «Γνωρίστε, γνωρίστε, γνωρίστε, διαφορετικά το μικρό σπίτι των υπέργηρων προκαταλήψεων δεν θα γκρεμιστεί» (Κοι­νότητα, σ. 275).
Αυτή η εωσφορική γνώση ταυτίζεται με το «ευαγ­γέλιο του όφεως», σύμφωνα με το οποίο η αυτογνωσία ταυτίζεται με τη θεογνωσία. Πίσω από τη θέση αυτή βρίσκεται η μονιστική αντίληψη για τον κόσμο. Κατά την έκφραση της κίνησης αυτής δεν υπάρχει διάκρι­ση ουσίας ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Υ­πάρχει μόνο η διάκριση ανάμεσα στην «ανεκδήλωτη» και την «εκδηλωμένη» Αρχή:
«Ω Εσύ Δημιουργέ του Σύμπαντος. Εσύ Κορυφή Ουρανού, Δόξα της Δόξας! Μεγάλε Ανεκδήλωτε στην Αρχή, Εκδηλωμένε στο Τέλος! Ναι, ναι, ναι! Που η Αρχή και που το Τέλος;» (Φύλλα..., βιβλ. πρώτο. Το κάλεσμα, σ. 105). Με μεγαλύτερη σαφή­νεια εκφράζεται αυτό στο ίδιο βιβλίο (σ. 9): «Ωμ Τάτ Σάτ Ωμ! Εγώ είμ' εσύ, εσύ εισ' Εγώ-μέρη του θεϊκού Εαυτού. Η ζωή βροντάει — νάστε άγρυπνοι». 
Η ταύτιση ανάμεσα στην ουσία του Θεού και στην ουσία του ανθρώπου, ο απόλυτος μονισμός, δεν αποτελεί λύση στο υπαρξιακό πρόβλημα του ανθρώπου. Αν ο σκοπός της ζωής είναι η εξουδετέρωσή της, με την «επιστροφή» στην «Πηγή» και την «α­πορρόφηση» του ανθρώπου από την ουσία του Θεού, τότε η ζωή δεν έχει δικό της νόημα.
Κατά την χριστιανική θεώρηση ο άνθρωπος δεν είναι «εκδήλωση» της ουσίας του Θεού, αλλά καρπός της βούλησης και της αγάπης του Θεού. Υπάρχει θε­μελιώδης διάκριση ανάμεσα στον Θεό και στον άν­θρωπο, μία ανυπέρβλητη οντολογική άβυσσος χωρί­ζει τον άνθρωπο από τον Θεό. Είναι η διάκριση ανά­μεσα στο κτιστό και στον Άκτιστο, στο δημιούργημα και στον Δημιουργό. Ο Θεός, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, διαβαίνει αυτή την οντολογική άβυσσο, προσλαμβάνει τον άνθρωπο «ασυγχύτως, αδιαιρέτως, ατρέπτως, αχωρίστως», και τον κάνει μέτοχο της Θείας ζωής.Η θεία φύση δεν μεταβάλλεται σε ανθρώπινη και η ανθρώπινη φύση δεν τρέπεται σε θεία. Γι' αυτό και ο άνθρωπος μένει άνθρωπος κατά φύση, και όμως με βάση τη δωρεά του Θεού, «κατά χάρη» γίνεται Θεός! Ο Θεός σώζει τον άνθρωπο χωρίς να τον «απορρο­φά», χωρίς να τον καταστρέφει.
Η κοινωνία αγάπης ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο προϋποθέτει την ύπαρξη και τη διατήρηση του ανθρώπινου προσώπου. Η αγάπη αποτελεί δια­προσωπική σχέση, και δεν είναι δυνατή αν δεν υπάρ­χει διάκριση ανάμεσα στο «εγώ» του ανθρώπου και στο «Συ» του Θεού. Γι' αυτό και η «ασύγχυτη» ένωση του Θεού και του ανθρώπου στο ένα πρόσωπο του Χριστού αποτελεί τη μόνη λύση στο υπαρξιακό κενό του αποστάτη ανθρώπου.
Βλέπουμε πως η αλήθεια γύρω από το πρόσωπο του Χριστού (χριστολογία) συμπλέκεται με την αλή­θεια για τον άνθρωπο (ανθρωπολογία). Στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκε ο Θεός και ο άνθρωπος «ασυγ­χύτως και ατρέπτως»· ο Θεός σώζει εκείνο που προσ­λαμβάνει, δηλαδή τον άνθρωπο, χωρίς να τον κατα­στρέφει, χωρίς να τον «απορροφά» ή χωρίς να κινδυ­νεύει η ανθρώπινη φύση να διαλυθεί στη Θεία Ουσία, επειδή η ένωση γίνεται «ασυγχύτως και ατρέπτως», χωρίς η μία φύση (η ανθρώπινη) να συγχέεται με την άλλη (τη Θεία) και χωρίς να τρέπεται, να μεταβάλλε­ται στην άλλη. Με αυτή την έννοια ο Χριστός είναι όντως «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. ιδ' 6).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ....
ΟΤΙ ΑΝΑΡΤΑΤΑΙ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΤΑΥΤΙΣΤΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ...
ΟΣΤΩΣΟ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΕ ΦΙΛΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΚΑΛΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ...

Οι διαχειριστες του ιστολογιου....
Για επικοινωνια ... arisgalaxyace@gmail.com