Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ....




Αποκάλυψη 1:1 Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, που έδωσε σ’ αυτόν ο Θεός, για να
δείξει στους δούλους του, εκείνα που σύντομα πρέπει να γίνουν, και τα φανέρωσε,
στέλνοντας με τον άγγελό του στον δούλο του τον Ιωάννη,
2 ο οποίος μαρτύρησε για τον λόγο του Θεού, και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού,
και για όσα είδε....


3 Μακάριος αυτός που διαβάζει, κι αυτοί που ακούν τα λόγια της προφητείας, και
τηρούν τα γραμμένα μέσα σ’ αυτή, επειδή, ο καιρός είναι κοντά.
4 Ο Ιωάννης προς τις επτά εκκλησίες, που είναι στην Ασία, χάρη να είναι σε σας και
ειρήνη απ’ αυτόν που είναι ο /ν και ο Ην και ο Ερχόμενος, και από τα επτά πνεύματα,
τα οποία είναι μπροστά στον θρόνο του
5 και από τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ο μάρτυρας ο πιστός, ο πρωτότοκος από τους
νεκρούς, και ο άρχοντας των βασιλιάδων της γης, σ’ αυτόν που μας αγάπησε, και μας
έλουσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα του,
6 και ο οποίος μάς έκανε βασιλιάδες, και ιερείς στον Θεό και Πατέρα του, σ’ αυτόν είθε
να είναι η δόξα και η κυριαρχική εξουσία στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
7 Προσέξτε, έρχεται μαζί με τα σύννεφα, και θα τον δει κάθε μάτι, και εκείνοι που τον
λόγχισαν και θα θρηνήσουν με την παρουσία του όλες οι φυλές της γης, ναι, αμήν.
8 Εγώ είμαι το Α και το /, η αρχή και το τέλος, λεει ο Κύριος, ο /ν και ο Ην και ο
Ερχόμενος, ο Παντοκράτορας.
9 Εγώ, ο Ιωάννης, που είμαι και αδελφός σας, και συγκοινωνός στη θλίψη και στη
βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού Χριστού, ήμουν στο νησί, που λέγεται Πάτμος,
εξαιτίας της μαρτυρίας του Ιησού Χριστού.
10 Κατά την ημέρα κυριακή ήρθα σε πνευματική έκσταση και άκουσα πίσω μου μια
δυνατή φωνή, σαν σάλπιγγα,
11 που έλεγε: Εγώ είμαι το Α και το /, ο πρώτος και ο τελευταίος και: Ό,τι βλέπεις,
γράψ’ το σε βιβλίο, και στειλ’ το στις επτά εκκλησίες που είναι στην Ασία: Στην Έφεσο,
και στη Σμύρνη, και στην Πέργαμο, και στα Θυάτειρα, και στις Σάρδεις, και στη
Φιλαδέλφεια, και στη Λαοδίκεια.
12 Και στράφηκα να δω τη φωνή που μίλησε μαζί μου και καθώς στράφηκα, είδα επτά
λυχνίες,
13 και στο μέσον των επτά λυχνιών είδα έναν, όμοιον με υιόν ανθρώπου, ντυμένον με
ποδήρη χιτώνα, και περιζωσμένον με χρυσή ζώνη κοντά στους μαστούς·
14 το δε κεφάλι του και οι τρίχες ήσαν λευκές σαν λευκό μαλλί, σαν χιόνι και τα μάτια
του σαν φλόγα φωτιάς
15 και τα πόδια του όμοια με χαλκολίβανο, σαν να ήσαν πυρακτωμένα μέσα σε καμίνι
και η φωνή του σαν φωνή από πολλά νερά.
16 Και στο δεξί του χέρι είχε επτά αστέρια και από το στόμα του έβγαινε μια κοφτερή
δίστομη ρομφαία και η όψη του έλαμπε, όπως λάμπει ο ήλιος μέσα στη λαμπρότητά του.
17 Και όταν τον είδα, έπεσα κοντά στα πόδια του σαν νεκρός και έβαλε επάνω μου το
δεξί του χέρι, λέγοντας: Μη φοβάσαι εγώ είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος,
18 κι αυτός που ζει, και έγινα νεκρός και δες, είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων
αμήν, και έχω τα κλειδιά του άδη και του θανάτου.
19 Γράψε όσα είδες, και όσα είναι, και όσα πρόκειται να γίνουν ύστερα απ’ αυτά·
20 το μυστήριο των επτά αστεριών, που είδες στο δεξί μου χέρι, και τις επτά χρυσές
λυχνίες. Τα επτά αστέρια είναι οι άγγελοι των επτά εκκλησιών και οι επτά λυχνίες, που
είδες, είναι οι επτά εκκλησίες.
1:1 ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
“Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, που έδωσε σ’ αυτόν ο Θεός, για να δείξει
στους δούλους του εκείνα που σύντομα πρέπει να γίνουν. Και τα φανέρωσε,
στέλνοντας με τον άγγελό του στον δούλο του τον Ιωάννη.” Αποκ. 1:1. Το βιβλίο της
Αποκάλυψης είναι από τα πιο συναρπαστικά και αμφιλεγόμενα βιβλία που γράφτηκαν
ποτέ. Η Αγία Γραφή έχει γενικά υποστεί μύριες και ποικίλες ερμηνείες, αλλά η
Αποκάλυψη περισσότερο από όλα τα βιβλία της. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν την
Αποκάλυψη ως ένα χρυσωρυχείο πληροφοριών σχετικά με το μέλλον, τοποθετώντας την
στην ίδια κατηγορία με τις προφητείες του Νοστράδαμου ή των τηλεοπτικών
“προφητών”. Αντιθέτως, εξαιτίας των πολλών και αντικρουόμενων ερμηνειών που έχουν
εκφραστεί για το βιβλίο αυτό, πολλοί Χριστιανοί διδάσκαλοι το θεωρούν ένα βιβλίο
“απαγορευμένο”, ένα βιβλίο του οποίου το μήνυμα είναι τόσο αινιγματικό, ώστε να μην
έχει μεγάλη σημασία, ή ίσως ακόμα ένα βιβλίο επικίνδυνο για την εκκλησία.
Η πρώτη πρόταση της Αποκάλυψης μας δείχνει το σκοπό της: Είναι μία
“Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού”. Ο Χριστός είναι το κεντρικό πρόσωπο, και
οτιδήποτε άλλο μπορούμε να μάθουμε για το παρελθόν ή το μέλλον θα αποκτήσει το
πραγματικό νόημά του μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας βαθύτερης κατανόησης του ίδιου του
Χριστού. Αυτό φαίνεται από τα διαφορετικά ονόματα και τίτλους του Χριστού που
βρίσκονται στο βιβλίο. Είναι “ο μάρτυρας ο πιστός”, “ο πρωτότοκος από τους
νεκρούς”, “ο άρχοντας των βασιλιάδων της γης”, “Εκείνος που μας αγάπησε, και
μας έλουσε από τις αμαρτίες μας”· τέσσερις τίτλοι σε ένα μόνο εδάφιο (Αποκ. 1:5)!
Κάθε όνομα και τίτλος θα μπορούσε να αποτελεί από μόνο του μια ολόκληρη μελέτη, η
οποία θα απεκάλυπτε μια άλλη πτυχή του όμορφου και πολυσύνθετου χαρακτήρα του
Χριστού και της διακονίας Του.
Ο κόσμος έχει παρανοήσει πολλά πράγματα σχετικά με τον Ιησού Χριστό. Το
γεγονός πως υπάρχουν εκατοντάδες δόγματα και διάφορες θρησκείες που ισχυρίζονται
πως ο Χριστός είναι το κεντρικό πρόσωπο τους, αποδεικνύει ότι ο κόσμος χρειάζεται μια
βαθύτερη αποκάλυψη του Χριστού. Εκατομμύρια άνθρωποι αναρωτιούνται: “Που ήταν ο
Χριστός, όταν Τον χρειάστηκα;”, “Γιατί άφησε Αυτός να καταστραφεί η ζωή μου;”,
“Γιατί Αυτός δεν φαίνεται να με βοηθάει στα προβλήματά μου, αν και τηρώ όσα λέει η
εκκλησία μου;”. Το βιβλίο της Αποκάλυψης απαντά σε όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο μιας
κοσμικής μάχης μεταξύ του καλού και του κακού, η οποία επηρεάζει κάθε άτομο πάνω
στη γη.
H φράση “η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού” μπορεί να σημαίνει και Αποκάλυψη
για τον Χριστό και Αποκάλυψη από τον Χριστό. Παρόλο που η Αποκάλυψη γράφτηκε
από τον Ιωάννη (και οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι ο Ιωάννης ήταν ο
αγαπημένος μαθητής που έγραψε επίσης το Ευαγγέλιο και τις τρεις ομώνυμες επιστολές),
η Αποκάλυψη ίσως περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο της Αγίας Γραφής αποκαλύπτει
τη Θεϊκή της έμπνευση. Υπάρχουν πολύ λίγα σχόλια ή διάλογοι από τον ίδιο τον Ιωάννη·
ακόμα και τα μηνύματα που απευθύνει προς “τις επτά εκκλησίες που είναι στην Ασία”
είναι τα αυτούσια λόγια του Χριστού. Ο Ιωάννης ουσιαστικά περιέγραψε τα οράματα
που είδε, μαζί με τους σχολιασμούς που δόθηκαν από τον Χριστό ή “τον άγγελό Του”,
όπως τον είχε καθοδηγήσει: “Γράψε όσα είδες, και όσα είναι, και όσα πρόκειται να
γίνουν ύστερα απ’ αυτά” Αποκ. 1:19.
Μία σημαντική άποψη του Χριστού που αποκαλύπτεται στην αρχή του βιβλίου είναι
η σχέση Του με την ανθρωπότητα. “Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, που έδωσε σ’
αυτόν ο Θεός, για να δείξει στους δούλους Του…”. Ο Θεός ο Πατέρας, η Πηγή των
πάντων, δίνει στο Χριστό, ο Οποίος με τη σειρά Του δίνει στους δούλους Του. Ο
Χριστός είναι ο σύνδεσμος μας με τον ουρανό – Αυτός, και όχι κάποιος ιερέας, άγιος ή
ακόμα και άγγελος – και Αυτός είναι η μοναδική μας ελπίδα, για να βρούμε μια θέση
κάποτε στην ουράνια Βασιλεία. “Επειδή, ένας Θεός υπάρχει, ένας είναι και ο μεσίτης
μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός” Α΄ Τιμ. 2:5. Ο Ιακώβ,
αποφεύγοντας την οργή του αδελφού του Ησαύ, κοιμήθηκε στην έρημο με μία πέτρα για
μαξιλάρι “και είδε ένα όνειρο, και να, μια σκάλα στηριγμένη στη γη, που η κορυφή της
έφτανε στον ουρανό, και να, οι άγγελοι του Θεού ανέβαιναν και κατέβαιναν επάνω σ’
αυτή.” Γεν. 28:12. Σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ο Χριστός αποκάλυψε στους
μαθητές Του, ότι Αυτός είναι η σκάλα που συνδέει τον ουρανό με τη γη: “Θα δείτε τον
ουρανό ανοιγμένο, και τους αγγέλους του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν
επάνω στον Υιό του ανθρώπου” Ιων. 1: 52.
Στο βιβλίο της Αποκάλυψης ο Χριστός αποκαλύπτεται μέσα από τον προφητικό
λόγο. Ο Χριστός δείχνει “στους δούλους του, εκείνα που σύντομα πρέπει να γίνουν”.
Η Αποκάλυψη, περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο της Αγίας Γραφής, αποκαλύπτει
γεγονότα που θα συμβούν στο μέλλον. Όταν γράφτηκε η Αποκάλυψη, το “μέλλον”
προφανώς αφορούσε γεγονότα που τώρα ανήκουν στην ιστορία, και αυτά αποτελούν ένα
σημαντικό μέρος του βιβλίου. Η Αποκάλυψη όμως, επικεντρώνεται κυρίως σε μια
συγκεκριμένη περίοδο του μέλλοντος που αποκαλείται “ο έσχατος καιρός”. Και ο
έσχατος καιρός είναι μια προετοιμασία για μία συγκεκριμένη, σύντομη, αλλά πολύ
έντονη χρονική περίοδο που ονομάζεται “η Μεγάλη θλίψη”. Ο Κύριος είπε στο Rανιήλ:
“Και κατά τον καιρό εκείνο (τον έσχατο καιρό)… θα είναι καιρός θλίψης, που ποτέ δεν
έχει γίνει αφότου υπήρξε έθνος, μέχρις εκείνον τον καιρό.” Rαν. 12:1. Ο Χριστός
επανέλαβε: “Επειδή, τότε θα υπάρχει μεγάλη θλίψη, που δεν έγινε από την αρχή του
κόσμου μέχρι σήμερα, ούτε θα ξαναγίνει” Μθ. 24:21. Η πραγματοποίηση αρκετών
προφητειών της Αγίας Γραφής (οι οποίες θα εξηγηθούν σε αυτό το βιβλίο), δείχνει ότι
αυτή η φοβερή χρονική περίοδος πρόκειται σε λίγο να επέλθει πάνω στον ανυποψίαστο
κόσμο, και εκείνοι που δεν έχουν προετοιμαστεί, θα βυθιστούν μέσα σε αφάνταστη
θλίψη. Ένας από τους πιο σημαντικούς σκοπούς της Αποκάλυψης είναι να βοηθήσει τους
ανθρώπους του Θεού να κατανοήσουν και να αντεπεξέλθουν στους έσχατους καιρούς και
ειδικά στη Μεγάλη θλίψη.
Το αντίστοιχο βιβλίο της Παλαιάς Rιαθήκης είναι το βιβλίο του Rανιήλ, που επίσης
παρουσιάζει προφητείες με τη χρήση δραματικών συμβόλων. Στον Rανιήλ όμως, ο Θεός
είπε να “κλείσει με ασφαλή τρόπο αυτά τα λόγια και να σφραγίσει το βιβλίο, μέχρι τον
έσχατο καιρό” Rαν. 12:4. Αντιθέτως, η Αποκάλυψη είναι ένα βιβλίο που πρέπει να
διαβαστεί και να κατανοηθεί – “Μακάριος αυτός που διαβάζει, κι αυτοί που ακούν τα
λόγια της προφητείας, και τηρούν τα γραμμένα μέσα σ’ αυτή” Αποκ. 1:3. Ένας από
τους σκοπούς της Αποκάλυψης είναι να “αποσφραγίσει” τις προφητείες του Rανιήλ που
έπρεπε να σφραγιστούν μέχρι τον έσχατο καιρό. Επίσης, η Αποκάλυψη προσθέτει ακόμα
περισσότερα στοιχεία που δεν υπάρχουν σε καμία άλλη προφητεία της Παλαιάς
Rιαθήκης. Ο άγγελος που έδειξε τα οράματα στον Ιωάννη, τον πρόσταξε ειδικά: “μη
σφραγίσεις τα λόγια της προφητείας αυτού του βιβλίου, επειδή, ο καιρός είναι κοντά”
Αποκ. 22:10. Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι τόσο
πολύπλοκο και δυσνόητο, για να κατανοηθεί, έρχονται σε αντίθεση με τον σκοπό του
βιβλίου, που είναι “να δείξει στους δούλους του, εκείνα που σύντομα πρέπει να
γίνουν” Αποκ. 1:6.
Η αποκάλυψη όμως δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο. Είναι το μόνο βιβλίο της Αγίας
Γραφής, σχετικά με το οποίο δεν υπάρχει τουλάχιστον μια γενική ομοφωνία ως προς το
αντικείμενό του, τη δομή του, τη σκιαγράφηση των βασικών του ενοτήτων και το νόημα
των βασικών του συμβόλων. Είναι ένα βιβλίο που απαιτεί βαθιά μελέτη, με την
καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, και αξίζει πολύ περισσότερα από μια γρήγορη ματιά
απλά για να δεις ποιο είναι το χάραγμα του θηρίου και αν υπάρχει κάτι που να έχει σχέση
με τις επίκαιρες επικεφαλίδες των ειδήσεων. Μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα
διαβάζοντας τις περιλήψεις των τμημάτων (σε πλάγια γράμματα στην αρχή κάθε
τμήματος). Το κύριο κείμενο αναλύει τα θέματα με την υποστήριξη άλλων περικοπών
της Αγίας Γραφής. Υπάρχουν επίσης αρκετές υποσημειώσεις, οι οποίες προσφέρουν
επιπλέον υποστήριξη και αποδείξεις για τα θέματα που παρουσιάστηκαν ή εξετάζουν τις
αντίθετες απόψεις. Τελικά, τα παραρτήματα αντιμετωπίζουν κάποια επίμαχα θέματα ή
προσφέρουν εκτεταμένες μελέτες σε επίπεδο βαθύτερο από εκείνο που θα πρόσφερε η
απλή αναφορά σε μια υποσημείωση.
Ο σχολιασμός δεν αναφέρεται συχνά σε έργα άλλων συγγραφέων (εκτός και αν
πρόκειται για ιστορικά θέματα), αλλά μάλλον προσπαθεί να βρίσκει τις αποδείξεις και
την υποστήριξη των απόψεων μέσα στην Αγία Γραφή. Αυτό βέβαια απαιτεί χρονοβόρα
μελέτη, ανάγνωση εδαφίων και σύγκρισή τους με άλλες περικοπές, ώστε να αποκαλυφθεί
το χρυσάφι που βρίσκεται κρυμμένο στην Αγία Γραφή γενικά και ιδιαίτερα στην
Αποκάλυψη. Καλή μελέτη!
1: 2,3 Η ΠΗΓΗ
Η βάση της κατανόησης της Αποκάλυψης είναι “ο Λόγος του Θεού” και “η
μαρτυρία του Ιησού”. “Ο Λόγος του Θεού” αναφέρεται κυρίως στις περικοπές της
Παλαιάς %ιαθήκης, ειδικά στο βιβλίο του %ανιήλ. Η “μαρτυρία του Ιησού” ορίζεται στην
Αποκ. 19:10 ως “το πνεύμα της προφητείας”. Οι προφητείες της Αποκάλυψης δόθηκαν
μέσω του Αγίου Πνεύματος, και το κλειδί, για να τις κατανοήσουμε, είναι να πληρωθούμε
με το Άγιο Πνεύμα.
“Και τα φανέρωσε, στέλνοντας με τον άγγελό του στον δούλο του τον
Ιωάννη, ο οποίος μαρτύρησε για τον λόγο του Θεού, και για τη μαρτυρία του Ιησού
Χριστού, και για όσα είδε” Αποκ. 1:1, 2. Αυτό που έδωσε ο Πατέρας στον Χριστό, το
έστειλε “με τον άγγελό του” στον Ιωάννη, που με τη σειρά του έγραψε όλα όσα είδε στα
οράματα και μετά τα μετέδωσε στην Εκκλησία. Ο Ιωάννης δεν δημιούργησε την
Αποκάλυψη, για να διδάσκει την θεολογία του –απλά μοιράστηκε αυτά που είδε και
άκουσε. Ένας από τους λόγους που υπάρχουν τόσες διαφορετικές ερμηνείες της
Αποκάλυψης είναι ότι το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να αναλυθεί και να εξεταστεί σύμφωνα
με την ανθρώπινη λογική μόνο. Υπάρχουν όμως αρκετά “κλειδιά”, για να κατανοήσουμε
τα μηνύματα των προφητειών.
Πρώτον, ο Ιωάννης “μαρτύρησε για τον λόγο του Θεού”. Υπάρχουν πάρα
πολλές αναφορές σε περικοπές της Παλαιάς Rιαθήκης, και ουσιαστικά η πλειοψηφία των
εδαφίων της Αποκάλυψης σχετίζεται με κάποια περικοπή της Παλαιάς Rιαθήκης. Η
ανάγνωση της Αποκάλυψης μπορεί να συγκριθεί με τη χρήση του υπερκείμενου στον
υπολογιστή, όπου μια απλή ενεργοποίηση (“κλικ”) των υπερσυνδέσμων μας μεταφέρει
σε πιο λεπτομερειακά κείμενα—στην Αποκάλυψη τα “κλικ” αποτελούν λέξεις ή φράσεις
που συνδέονται με αντίστοιχα εδάφια ή ιστορίες στην Παλαιά Rιαθήκη, η οποία δίνει
επεξηγηματικές πληροφορίες. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθόλου, επειδή η
Αποκάλυψη αποκαλύπτει τον Ιησού Χριστό. Ο Ίδιος, περπατώντας με δύο από τους
μαθητές Του στο δρόμο προς Εμμαούς μετά την ανάστασή Του, άνοιξε τα μάτια τους,
για να δουν πως η Παλαιά Rιαθήκη επικεντρώνεται στον Χριστό – “Και αφού άρχισε
από τον Μωυσή και από όλους τους προφήτες, τους εξήγησε τα γραμμένα για τον εαυτό
του σε όλες τις γραφές” Λκ. 24:27. Εκείνος που θεωρεί την Παλαιά Rιαθήκη απλά ως
την ιστορία και τη λογοτεχνία των Εβραίων, χωρίς κάποιο νόημα για τον Χριστιανό, δεν
θα μπορέσει να κατανοήσει το βιβλίο της Αποκάλυψης που έχει τη βάση του “στον λόγο
του Θεού”.
Επίσης ο Ιωάννης ανέφερε “τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού”. Η μαρτυρία
του Ιησού διευκρινίζεται στο κεφάλαιο 19 από τον άγγελο που παρουσίασε την
Αποκάλυψη στον Ιωάννη: “Εγώ είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου, που έχουν
τη μαρτυρία του Ιησού… επειδή η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας”
Αποκ. 19:10. Ο Χριστός έχει μια μαρτυρία (κάποια μηνύματα) που θέλει να μεταδώσει
σε καθέναν από εμάς, αλλά η κατανόηση των μηνυμάτων γίνεται μόνο μέσω του ίδιου
Πνεύματος, το οποίο ενέπνευσε τους προφήτες που τα έγραψαν, ώστε μόνο όσοι έχουν
το Πνεύμα Του να μπορέσουν να κατανοήσουν τη μαρτυρία Του. Είναι σαν το
ραδιόφωνο: Κάποιος που θέλει να ακούσει έναν συγκεκριμένο σταθμό πρέπει να
συντονιστεί στην κατάλληλη συχνότητα. Η πνευματική “συχνότητα” της “μαρτυρίας του
Ιησού” στο βιβλίο της Αποκάλυψης είναι “το πνεύμα της προφητείας”, το οποίο
βρισκόταν στον απόστολο Ιωάννη. Όποιος θέλει να καταλάβει την Αποκάλυψη θα πρέπει
να έχει το ίδιο Πνεύμα, ώστε να “συντονιστεί”. Όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος, “Και
εκείνα που είναι μέσα στον Θεό δεν τα γνωρίζει κανένας, παρά μονάχα το Πνεύμα του
Θεού. Εμείς, όμως, δεν λάβαμε το πνεύμα του κόσμου, αλλά το Πνεύμα που προέρχεται
από τον Θεό, για να γνωρίσουμε εκείνα που χαρίστηκαν σε μας από τον Θεό” Α’ Κορ.
2:11,12.
Πολλοί άνθρωποι, διαβάζοντας το βιβλίο της Αποκάλυψης, βρίσκουν μόνο έναν
μπερδεμένο σωρό φαινομενικά άσχετων και ακατανόητων συμβόλων. Η βασική
προϋπόθεση, για να κατανοήσουμε την Αποκάλυψη, δεν είναι ένα μάθημα θεολογίας.
Αυτό που χρειάζεται είναι να πληρωθούμε με το Άγιο Πνεύμα. Ο Ιωάννης είχε το
Πνεύμα, όταν έγραψε την Αποκάλυψη. Έτσι και εμείς πρέπει να έχουμε το Πνεύμα, για
να την κατανοήσουμε. “Ο φυσικός άνθρωπος, όμως, δεν δέχεται αυτά που ανήκουν στο
Πνεύμα του Θεού, επειδή είναι σ’ αυτόν μωρία, και δεν μπορεί να τα γνωρίσει για τον
λόγο ότι, ανακρίνονται με πνευματικό τρόπο” Α’ Κορ. 2:14. Αν θέλουμε τις ευλογίες που
προκύπτουν από την κατανόηση της Αποκάλυψης, πρέπει να αναζητούμε το Άγιο
Πνεύμα.
Αυτό δε σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα θα ερμηνεύσει τις προφητείες χωρίς καμία
προσπάθεια από μέρους μας. Ο λόγος του Θεού και η μαρτυρία του Ιησού πάνε μαζί.1
1 Βλέπε επίσης Αποκ. 1: 9.
Καθώς προσπαθούμε να συγκρίνουμε εδάφιο με εδάφιο, ψάχνοντας βαθύτερα για
συνδετικούς κρίκους με τα άλλα μέρη της Βίβλου, χρησιμοποιώντας σύγχρονες πηγές για
να εξετάσουμε το αρχαίο κείμενο, και πάντοτε προσευχόμενοι για καθοδήγηση από το
Άγιο Πνεύμα, αρχίζουν να προβάλουν μπροστά μας όμορφα σχέδια και εικόνες. Η
κατανόηση της Αποκάλυψης πραγματοποιείται “όχι με διδαγμένα λόγια ανθρώπινης
σοφίας, αλλά διδαγμένα από το Άγιο Πνεύμα, συγκρίνοντας τα πνευματικά προς τα
πνευματικά” Α΄ Κορ. 2:13. Η Αποκάλυψη αποκαλύπτει το βάθος της αγάπης του Θεού,
ένα θέμα που ξεπερνά κατά πολύ την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα. “Εκείνα που
μάτι δεν είδε, και αυτί δεν άκουσε, και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, τα οποία ο
Θεός ετοίμασε γι’ αυτούς που τον αγαπούν. Σε μας, όμως, ο Θεός τα αποκάλυψε
διαμέσου του Πνεύματος του, δεδομένου ότι, το Πνεύμα ερευνάει τα πάντα, και τα βάθη
του Θεού… Επειδή: “Ποιος γνώρισε τον νου του Κυρίου, ώστε να τον διδάξει;” Εμείς,
όμως, έχουμε νουν Χριστού” Α΄ Κορ. 2: 9,10,16.
ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ
Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι γεμάτο με εντυπωσιακά σύμβολα· το κλειδί, για να
κατανοήσουμε το βιβλίο, είναι η σωστή ερμηνεία αυτών των συμβόλων. Αντί να εικάζουμε
το νόημα, μπορούμε να το βρούμε είτε στο ίδιο το βιβλίο της Αποκάλυψης είτε στις άλλες
περικοπές της Αγίας Γραφής.
Ο Ιωάννης έγραψε “όσα είδε”. Η Αποκάλυψη αποτελείται από μια σειρά
οραμάτων που είδε ο Ιωάννης, με τα μηνύματα ενσωματωμένα σε εντυπωσιακές εικόνες
και σύμβολα. Το σύμβολο μεταφέρει ένα πλούσιο, πολυμερές μήνυμα που αγγίζει και τη
διάνοια αλλά και τα συναισθήματα. Για παράδειγμα, στο κεφάλαιο 5 ο Ιησούς
παρουσιάζεται σαν λιοντάρι και αμνός. Αυτά είναι δυο εντελώς αντίθετα μεταξύ τους
σύμβολα, τα οποία έχουν πλούσια νοήματα, και στην Αγία Γραφή και στη ζωή. Θα
χρειαζόταν ένα ολόκληρο κεφάλαιο, για να εξηγήσουμε το νόημα που περικλείεται σε
αυτά τα δυο σύμβολα, χωρίς να συνυπολογίσουμε τι σημαίνει η απόδοση και των δυο σε
ένα μόνο άτομο.2
Αλλά τα σύμβολα πρέπει να ερμηνευτούν σωστά, αλλιώς όλο το μήνυμα θα
παρερμηνευθεί. Κάποιοι σχολιαστές έχουν δώσει ορισμούς σε σύμβολα βασιζόμενοι στη
λογική, στη φαντασία και σε προκαταλήψεις δικών τους προφητικών ερμηνειών.
/στόσο, είναι σημαντικό να αφήσουμε την Αγία Γραφή να ερμηνεύσει τα δικά της
σύμβολα. Υπάρχουν κάποιες απλές αρχές που εφαρμόζονται ειδικά στις προφητείες της
Αποκάλυψης.
Πρώτον, η ερμηνεία ενός συμβόλου στο βιβλίο της Αποκάλυψης θα πρέπει να
βασιστεί, όπου είναι δυνατόν, στην ίδια την Αποκάλυψη. Για παράδειγμα, στο κεφ. 17: 1,
ένας άγγελος είπε στον Ιωάννη: “Έλα, θα σου δείξω την κρίση της μεγάλης πόρνης, που
κάθεται επάνω στα πολλά νερά”. Στο εδάφιο 15 δίδεται η ερμηνεία του νερού: “Τα νερά
που είδες, όπου κάθεται η πόρνη, είναι λαοί και πλήθη, και έθνη και γλώσσες”. Στο κεφ.
12: 15, το νερό ξαναχρησιμοποιείται ως σύμβολο – “και το φίδι έριξε από το στόμα του,
2 Όπως θα δούμε στα επόμενα κεφάλαια, τα σύμβολα της Αποκάλυψης αποτελούν έναν “γλωσσικό
κώδικα” για τους ανθρώπους του Θεού που αποκαλύπτονται σε αυτούς από το Άγιο Πνεύμα και τον λόγο
του Θεού. Η Αποκάλυψη παρουσιάζει έναν παγκόσμιο πόλεμο, στον οποίο οι άνθρωποι αυτής της γης
χωρίζονται σε δυο “στρατόπεδα”. Η χρήση των συμβόλων δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους του Θεού
να κατανοήσουν τα μηνύματά Του.
πίσω από τη γυναίκα, νερό σαν ποταμό, για να κάνει να την παρασύρει ο ποταμός”.
Παρόλο που σε άλλα σημεία της Αγίας Γραφής το νερό συμβολίζει άλλα πράγματα,
όπως π. χ. το Άγιο Πνεύμα,3 σε αυτό το εδάφιο ο ορισμός του νερού πρέπει να είναι
“λαοί και πλήθη, και έθνη και γλώσσες”, όπως αναφέρεται στο κεφάλαιο 17.
Εκτός και αν τα συμφραζόμενα δείχνουν ξεκάθαρα κάτι άλλο, η ερμηνεία των
συμβόλων στην Αποκάλυψη δεν πρέπει να αλλάξει αυθαίρετα από τη μία περικοπή στην
άλλη. /στόσο, είναι σημαντικό να εξετάσουμε το πλαίσιο, για να δούμε αν συνάδει με το
συμβολικό μήνυμα. Για παράδειγμα, στην Αποκ. 22:17 δίνεται η υπόσχεση, “και όποιος
θέλει, ας παίρνει δωρεάν το νερό της ζωής”. Εδώ η αναφορά είναι για ένα συγκεκριμένο
νερό, το νερό της ζωής, και το πλαίσιο δείχνει ότι δεν έχει σχέση με “λαούς και πλήθη
και έθνη και γλώσσες”.
Συχνά τα σύμβολα δεν ερμηνεύονται ξεκάθαρα στην Αποκάλυψη. Σε τέτοιες
περιπτώσεις πρέπει να ψάξουμε σε άλλες αποκαλυπτικές προφητείες, όπως στα βιβλία
του Rανιήλ και του Ζαχαρία. Για παράδειγμα, στο κεφ. 13 ο Ιωάννης είδε ένα θηρίο σαν
λεοπάρδαλη. Στο βιβλίο του Ιερεμία η λεοπάρδαλη χρησιμοποιείται ως παράδειγμα για
την ανικανότητα των ανθρώπων να αλλάξουν τον αμαρτωλό χαρακτήρα τους (“μπορεί η
λεοπάρδαλη να αλλάξει τα ποικίλματά της;” Ιερ. 13: 23). /στόσο, ο Ιερεμίας δεν θα
ήταν το πρώτο σημείο, για να αναζητήσουμε το νόημα των αποκαλυπτικών συμβόλων. Η
αποκαλυπτική προφητεία στο Rανιήλ 7 δίνει την ακριβή ερμηνεία του συμβόλου: Μια
λεοπάρδαλη με τα τέσσερα φτερά αναφέρεται στην αρχαία Ελληνική Αυτοκρατορία υπό
τον Μέγα Αλέξανδρο. (Rαν. 7: 6). Το θηρίο σαν λεοπάρδαλη θα έχει κάποια σχέση με
την αρχαία Ελληνική Αυτοκρατορία.
Εάν ένα σύμβολο δεν μπορεί να βρεθεί στα προφητικά βιβλία, η αναζήτηση
πρέπει να επεκταθεί στην υπόλοιπη Αγία Γραφή, ξεκινώντας από την Παλαιά Rιαθήκη,
αφού αυτές ήταν οι γραφές την εποχή του Ιωάννη. Αυτό συχνά έχει ως αποτέλεσμα να
οδηγούμαστε σε πολλαπλές σημασίες. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ψάξουμε για το
πλαίσιο των περικοπών στην Παλαιά Rιαθήκη που ταιριάζει όσο το δυνατόν
περισσότερο με το πλαίσιο της περικοπής στην Αποκάλυψη. Είναι σημαντικό να
εξετάσουμε όλες τις περικοπές, στις οποίες χρησιμοποιείται το συγκεκριμένο σύμβολο,
και να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποια ομοφωνία ή ένα κοινό θέμα, αντί να
επιλέξουμε ένα μεμονωμένο παράδειγμα που ταιριάζει σε μία προσφιλή θεωρία μας.
Θα είναι χρήσιμο να ανατρέχουμε στο αρχαίο Ελληνικό κείμενο, ώστε να
βρίσκουμε τη ρίζα της λέξης και να βλέπουμε πώς χρησιμοποιείται κάπου αλλού στην
Αγία Γραφή. Κάποιο λογισμικό Η/Υ για την Αγία Γραφή μπορεί να εξυπηρετήσει μια
σύγκριση μεταξύ της λέξης στην Αποκάλυψη και της χρήσης της στην αρχαία Ελληνική
μετάφραση της Παλαιάς Rιαθήκης από τους Εβδομήκοντα.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι παρόμοιο με τα οράματα του %ανιήλ, τα οποία
παρουσιάζουν μια σκηνή που αρχίζει τη στιγμή που δόθηκε η προφητεία, κάνουν μια γενική
επισκόπηση της ιστορίας του κόσμου που αφορά τον εκλεκτό λαό του Θεού, και μετά
επικεντρώνονται στα γεγονότα των έσχατων καιρών. Αυτό αποκαλείται ιστορικό μοντέλο
3 Ιων. 7: 38, 39.
ερμηνείας και λύνει κάποια από τα σοβαρά προβλήματα που αφορούν στο συγχρονιστικό
μοντέλο και στο μελλοντολογικό μοντέλο ερμηνείας που χρησιμοποιούνται συχνά.
Το βιβλίο του Rανιήλ είναι το βιβλίο της Αγίας Γραφής που μοιάζει περισσότερο
στην Αποκάλυψη και τα οράματά του παρέχουν ένα μοντέλο ερμηνείας για την
Αποκάλυψη. Το πιο γνωστό όραμα είναι εκείνο στο Rαν. 2 που παρουσιάζει μια εικόνα-
άγαλμα, που αποτελείται από διαφορετικά μέταλλα.4 Τα διάφορα μέταλλα συμβολίζουν
τις διαδοχικές παγκόσμιες αυτοκρατορίες που καταδυνάστευσαν τον λαό του Θεού από
την εποχή του Rανιήλ (Βαβυλώνα, Μηδία-Περσία, Ελλάδα, Ρώμη, Ευρώπη). /στόσο, η
ουσιαστική έμφαση δεν δίνεται στις αυτοκρατορίες, αλλά μάλλον στο “τι πρόκειται να
γίνει στις έσχατες ημέρες”, όταν “ο Θεός του ουρανού θα σηκώσει μια βασιλεία, που δεν
θα φθαρεί στον αιώνα” Rαν. 2: 28, 44.
Παρομοίως, στο κεφάλαιο 7 ο Rανιήλ έβλεπε στο όραμα να ανεβαίνουν “τέσσερα
θηρία από τη θάλασσα” Rαν. 7:2. Πάλι δίδεται η διαδοχή των ιστορικών αυτοκρατοριών
ανά τους αιώνες, αλλά το επίκεντρο είναι οι έσχατοι καιροί, όταν “το κριτήριο κάθισε,
και τα βιβλία ανοίχτηκαν” (ε. 10). Το κεφάλαιο 8, το όραμα του κριού, του τράγου και
του “μικρού κέρατου” ακολουθεί το ίδιο σχέδιο.5
Αυτό το μοντέλο ερμηνείας, που βλέπει τις αποκαλυπτικές προφητείες να
εκτείνονται στην ιστορία, αλλά και να εστιάζουν στους έσχατους καιρούς, ονομάζεται
ιστορικό μοντέλο ερμηνείας. Τα άλλα δύο μοντέλα που συχνά χρησιμοποιούνται, είναι
τo συγχρονιστικό και το μελλοντολογικό. Το συγχρονιστικό μοντέλο βρίσκει το νόημα
των αποκαλυπτικών προφητειών κυρίως στην ιστορία του παρελθόντος περί την εποχή
που γράφτηκαν (το τέλος του πρώτου αιώνα στην περίπτωση της Αποκάλυψης). Το
μελλοντολογικό μοντέλο μεταθέτει το μεγαλύτερο μέρος της Αποκάλυψης στον
μελλοντικό καιρό του τέλους. Το συγχρονιστικό και το μελλοντολογικό μοντέλο
παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα,6 και παρόλο που αυτό το βιβλίο έχει ενσωματώσει
4 Βλέπε κεφ. 13: Η Εικόνα του %ανιήλ για μια ανασκόπηση και ένα σχεδιάγραμμα των οραμάτων του
Rανιήλ 2 και 7.
5Στο κεφάλαιο 8 ο Rανιήλ είδε έναν κριό, που συμβολίζει τη Μηδική-Περσική αυτοκρατορία (εδ. 20), ο
οποίος καταστράφηκε από έναν τράγο, που συμβολίζει την Ελληνική αυτοκρατορία υπό τον Μέγα
Αλέξανδρο (εδ. 21). Αυτός ακολουθείται από τον διωγμό του λαού του Θεού από το “μικρό κέρας” που
έγινε κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο και τον Μεσαίωνα. /στόσο, ο βασικός σκοπός του οράματος δεν ήταν να
δείξει τον ρου της ιστορίας, αλλά η “όραση είναι για τους έσχατους καιρούς”, όταν “το αγιαστήριο θα
καθαριστεί” Rαν. 8: 17, 14. Αυτά τα οράματα του Rανιήλ θα εξηγηθούν με περισσότερες λεπτομέρειες
στα κεφάλαια 13 και 14.
6 Τα βασικά προβλήματα σχετικά με το συγχρονιστικό μοντέλο είναι τα ακόλουθα: 1) Παρουσιάζει το
βιβλίο της Αποκάλυψης ως κάτι άσχετο για εμάς σήμερα, 2) Rείχνει την Αποκάλυψη σαν ένα βιβλίο
αταίριαστο με τις άλλες αποκαλυπτικές προφητείες της Αγίας Γραφής (όπως του Rανιήλ) που εστιάζουν
ξεκάθαρα στους έσχατους καιρούς, και 3) Rεν συνδέει την αρχαία ιστορία που υποτίθεται ότι είναι το θέμα
του μεγαλύτερου μέρους της Αποκάλυψης, με τη Rευτέρα Παρουσία του Χριστού και την ίδρυση της
αιώνιας Βασιλείας Του, που προφανώς και είναι τα πιο σημαντικά θέματα της Αποκάλυψης. Γενικά, η
συγχρονιστική άποψη υποστηρίζει ότι ο Ιωάννης απλώς έγραφε με έναν αρκετά συμβολικό τρόπο για όσα
συνέβαιναν γύρω του, αντί να βλέπει προφητικά οράματα γεγονότων που θα συμβούν στο μακρινό μέλλον.
Το κύριο πρόβλημα με το μελλοντολογικό μοντέλο δεν είναι ότι εστιάζει στο μέλλον, αλλά ότι βασίζει την
ερμηνεία σε δογματικά πιστεύω, τα οποία δεν έχουν στήριξη στην Αγία Γραφή, όπως τη μυστική
αναρπαγή και την αποκατάσταση του Ιουδαϊκού έθνους ως του εκλεκτού λαού του Θεού. Συχνά εστιάζει
στα τρέχοντα γεγονότα που βλέπουμε στις ειδήσεις και βρίσκει φανταστικούς και αμφισβητήσιμους
συνδέσμους με τις προφητείες της Αγίας Γραφής. Θα εξετάσουμε κάποιες από τις μελλοντολογικές
προσεγγίσεις στο κεφάλαιο 9.
μερικά χρήσιμα στοιχεία από τα δυο μοντέλα, κατά βάση ακολουθεί το ιστορικό
μοντέλο.
Μια προσεκτική μελέτη των προφητειών του Rανιήλ δείχνει τις αρχές του
ιστορικού μοντέλου ερμηνείας, που μπορεί να εφαρμοστεί στο βιβλίο της Αποκάλυψης.
Πρώτον, ο προφήτης ξεκινά κάθε νέο όραμα δίνοντας την προσωπική κατάστασή του.
Για παράδειγμα, ο Rανιήλ είδε το όραμα του κεφαλαίου 7 “κατά τον πρώτο χρόνο του
Βαλτάσαρ”, “επάνω στο κρεβάτι του” Rαν. 7: 1. Παρομοίως, ο προφήτης Ιωάννης
αναφέρει την προσωπική κατάστασή του, βρισκόμενος στην εξορία “στο νησί, που
λέγεται Πάτμος… Κατά την ημέρα του Κυρίου”. Μια σημαντική διαφορά είναι ότι
στον Rανιήλ υπάρχει μια σειρά οραμάτων με ένα επαναλαμβανόμενο θέμα, και το κάθε
όραμα ξεκινά με την προσωπική κατάσταση του Rανιήλ. Τα οράματα είναι διάσπαρτα
από ιστορίες από τη ζωή του Rανιήλ (όπως ο Rανιήλ στο λάκκο των λεόντων). Από την
άλλη η Αποκάλυψη αναφέρει μόνο μια προσωπική κατάσταση του Ιωάννη και δεν
συμπεριλαμβάνει ιστορίες από την ζωή του. Έτσι δεν φαίνεται να είναι μια σειρά
οραμάτων με επαναλαμβανόμενο θέμα, αλλά μάλλον ένα όραμα που μοιάζει σε σχήμα
με τα οράματα του Rανιήλ.7
Rεύτερον, η χρονική περίοδος του οράματος του Rανιήλ αρχίζει από τη στιγμή
που δόθηκε το όραμα. Έτσι η εικόνα του Rανιήλ 2 δόθηκε “κατά τον δεύτερο χρόνο της
βασιλείας του Ναβουχοδονόσορ” (εδ. 2:1), όταν η Βαβυλώνα ήταν στην ακμή της, και
ξεκινά απεικονίζοντας τη Βαβυλώνα με ένα “κεφάλι από καθαρό χρυσάφι” (εδ. 32). Τα
άλλα οράματα του Rανιήλ ξεκινούν επίσης χρονολογικά από τη στιγμή που δίνονται.8
Παρομοίως, θα περιμέναμε τα γεγονότα της Αποκάλυψης να ξεκινούν την περίοδο που
αυτή γράφτηκε, και οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι γράφτηκε κατά την
τελευταία δεκαετία του πρώτου αιώνα. Rεν ξεκινάει τον καιρό της σταύρωσης του
Χριστού ή τους έσχατους καιρούς, όπως ισχυρίζονταν αρκετοί σχολιαστές.
Τότε, καθένα από τα οράματα του Rανιήλ έχουν ουσιαστικά μια γραμμική
εξέλιξη των σημαντικών γεγονότων της παγκόσμιας ιστορίας που αφορούν στο λαό του
Θεού (σημαντικές αυτοκρατορίες όπως η Κινεζική και η Ινδική δεν αναφέρονται, αφού
δεν επηρέασαν τον εκλεκτό λαό του Θεού). Τα οράματα του Rανιήλ δεν εστιάζουν πολύ
στην ιστορία, επειδή το επίκεντρο βρίσκεται στην εγκαθίδρυση της Βασιλείας του Θεού.
Μπορεί να υπάρχει μια εναλλαγή σκηνών, όπως στο Rαν. 7: 8, 9, όπου η σκηνή
μεταφέρεται από τη γη, όπου το “μικρό κέρας” εκριζώνει βασίλεια και μιλάει με
πομπώδη λόγια, στον ουρανό, όπου αρχίζει η ουράνια κρίση. Μπορεί επίσης να
υπάρχουν επεξηγηματικές περικοπές, όπως το κεφάλαιο 9 που δίνει μια αρκετά εκτενή
αποσαφήνιση των σημείων του κεφαλαίου 8, τα οποία δεν είχε κατανοήσει ο Rανιήλ.
7 Έχει λεχθεί ότι εξαιτίας της πολυπλοκότητας και του θέματος της Αποκάλυψης δεν θα μπορούσε το
βιβλίο να αποδοθεί σε μία ενότητα, και έτσι εδάφια όπως το 4: 2 αναδεικνύουν μια ξεχωριστή περίοδο και
τοποθέτηση για ένα νέο όραμα. /στόσο, δεν γίνεται καμία προσπάθεια από τον Ιωάννη να χωρίσει το
όραμα περιγράφοντας διαφορετικά μέρη και εποχές, όπως γίνεται στον Rανιήλ.
8 Tο όραμα του κεφαλαίου 7, που δόθηκε “κατά τον πρώτο χρόνο του Βαλτάσαρ” (του τελευταίου βασιλιά
της Βαβυλώνας), ξεκινά απεικονίζοντας τη Βαβυλώνα ως ένα λιοντάρι που αναγκάζεται να σταθεί στα
πόδια του σαν άνθρωπος με τις φτερούγες του να αποσπώνται (δείχνοντας την αδυναμία που εκείνη τη
στιγμή χαρακτήριζε το βασίλειο). Τον καιρό που δόθηκε το όραμα στο κεφάλαιο 8 “κατά τον τρίτο χρόνο
της βασιλείας του βασιλιά Βαλτάσαρ”, όταν η Βαβυλωνιακή αυτοκρατορία πλησίαζε στο τέλος της, η
Βαβυλώνα δεν αναφέρεται καθόλου στο όραμα, αλλά ξεκινά με τη Μηδία-Περσία, την αυτοκρατορία που
διαδέχθηκε τη Βαβυλώνα.
Παρομοίως, θα περιμέναμε το βιβλίο της Αποκάλυψης να καλύπτει την ιστορική
περίοδο από την εποχή του Ιωάννη, αλλά και η έμφαση να δίδεται στους έσχατους
καιρούς. Θα περιμέναμε κάποιες εναλλαγές σκηνών και επεξηγηματικές περικοπές, αλλά
το βασικό χρονοδιάγραμμα θα έχει ουσιαστικά μία γραμμική εξέλιξη.9 Τώρα θα
εξετάσουμε την οργάνωση της Αποκάλυψης από δυο απόψεις: Το Χιαστό Σχήμα και το
Χρονοδιάγραμμα.
ΤΟ ΧΙΑΣΤΟ ΣΧΗΜΑ
Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι δομημένο ως ένα χιαστό σχήμα,10 του οποίου τα
βασικά τμήματα του πρώτου μισού αποτελούν έναν προοδευτικό καθρέφτη των τμημάτων
στο δεύτερο μισό. Τα στοιχεία της αντανάκλασης είναι συστοιχίες λέξεων ή φράσεων που
εμφανίζονται στα αντίστοιχα τμήματα. Το χιαστό σχήμα επιτρέπει τη σύγκριση των
θεμάτων στα αντίστοιχα τμήματα, για να αποσαφηνιστεί το νόημα. Το θέμα στην κορυφή
του χιαστού σχήματος ορίζει το θέμα για ολόκληρο το βιβλίο, γεγονός που βοηθά στην
ερμηνεία των συμβόλων και των σκηνών που παρουσιάζονται.
Ένα από τα κλειδιά, για να κατανοήσουμε το βιβλίο της Αποκάλυψης, είναι η
εντυπωσιακή λογοτεχνική του οργάνωση. Σε αντίθεση με την εντύπωση πολλών
αναγνωστών, η Αποκάλυψη δεν είναι ένα χαοτικό συνοθύλευμα ακατανόητων
συμβόλων, αλλά μάλλον πρόκειται για ένα άκρως οργανωμένο βιβλίο στην παρουσίαση
του κυρίου θέματος της επίλυσης του προβλήματος της αμαρτίας. Το βιβλίο είναι
δομημένο με ένα χιαστό σχήμα, δηλαδή μια λογοτεχνική δομή που χωρίζει ένα κείμενο
σε δύο βασικά τμήματα που αντανακλούν το ένα το άλλο και φτάνουν σε μία κορυφή
στη μέση του κειμένου. Το χιαστό σχήμα είναι κάπως έτσι:
9 Μία σημαντική διαφορά μεταξύ του βιβλίου του Rανιήλ και του βιβλίου της Αποκάλυψης είναι ότι το
βιβλίο του Rανιήλ αποτελείται από μία σειρά οραμάτων που καθένα δόθηκε σε διαφορετικό χρονικό
σημείο και τόπο. Τα ξεχωριστά οράματα συμπληρώνουν το ένα το άλλο, με κάθε επόμενο να προσθέτει
περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά ουσιαστικά όλα τα οράματα καλύπτουν την ίδια διαδοχή - με άλλα
λόγια, τα οράματα του Rανιήλ είναι επαναλαμβανόμενα. Το βιβλίο της Αποκάλυψης, ωστόσο, είναι ένα
συνεχές όραμα με αρκετές σκηνές - έτσι δεν θα περιμένουμε να έχει την επαναλαμβανόμενη φύση του
βιβλίου του Rανιήλ.
Αρκετοί υπομνηματιστές επιμένουν ότι αφού τα οράματα του Rανιήλ είναι επαναλαμβανόμενα, το ίδιο και
η Αποκάλυψη πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενη. /στόσο, τα στοιχεία των οραμάτων του Rανιήλ
μπορούν εύκολα να συγκριθούν μεταξύ τους. Οι αυτοκρατορίες κάθε οράματος προφανώς και είναι ίδιες,
και λεπτομέρειες των οραμάτων, π. χ. τα σιδερένια πόδια και τα δέκα δάχτυλα της εικόνας στο Rαν. 2,
προφανώς και αντιστοιχούν στα σιδερένια δόντια και τα δέκα κέρατα του τέταρτου θηρίου του Rανιήλ 7.
Αλλά προσπάθειες να συσχετιστούν τα στοιχεία των επτά εκκλησιών, των επτά σφραγίδων και των επτά
σαλπίγγων, δεν είναι καθόλου πειστικές. Επιπλέον, όλες οι λεπτομέρειες των προφητειών του Rανιήλ
μπορούν να συσχετιστούν με μεγάλα ιστορικά γεγονότα που βρίσκονται σε οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια,
αλλά προσπάθειες να συσχετιστούν οι λεπτομέρειες των σφραγίδων και των σαλπίγγων με την ιστορία
φαίνονται επίπλαστες και φανταστικές και συχνά αφορούν άγνωστα ιστορικά γεγονότα.
10 Με τον όρο χιαστό σχήμα αποδίδουμε τον αγγλικό όρο chiasm, παρόλο που στα ελληνικά ο όρος χιαστό
σχήμα έχει μια άλλη σημασία.
E-1 E-2
R-1 R-2
Γ-1 Γ-2
B-1 B-2
A-1 A-2
Στην Αποκάλυψη αυτό το χιαστό σχήμα αποτελείται από μια διαδοχική σειρά
τμημάτων στο πρώτο μισό που αντικατοπτρίζονται στο άλλο μισό με αντίστοιχα τμήματα
που έχουν ταυτόσημες λέξεις, φράσεις και σύμβολα. Κάθε τμήμα (εκτός από τον
πρόλογο και τον επίλογο) ξεκινά με μια σκηνή από το ουράνιο αγιαστήριο, με στοιχεία
του αγιαστηρίου, όπως ο θρόνος του Θεού, η λυχνία και το θυσιαστήριο του θυμιάματος,
τα οποία βρίσκονταν στο επίγειο αγιαστήριο, ή τα τέσσερα ζώα, οι εικοσιτέσσερις
πρεσβύτεροι και οι μυριάδες των αγγέλων που περιβάλουν τον ουράνιο θρόνο. Μετά από
τη σκηνή του αγιαστηρίου, το τμήμα συνεχίζει με χαρακτηριστικές λέξεις, φράσεις και
σύμβολα που βρίσκονται επίσης και στο αντίστοιχο τμήμα του χιαστού σχήματος.
Κάποιος θα μπορούσε να νομίζει ότι οποιαδήποτε τυχαία επιλογή τμημάτων θα
παρουσιάζει κάποιους συσχετισμούς. Αλλά μια προσεκτική σύγκριση δείχνει ότι υπάρχει
μια εντυπωσιακή συστοιχία παρόμοιων φράσεων και συμβόλων στα αντίστοιχα τμήματα,
που είναι πολύ συμμετρικά, για να είναι τυχαία, ειδικά αφού σε πολλές περιπτώσεις τα
ζευγαρωτά στοιχεία είναι μοναδικά στην Αποκάλυψη ή ακόμα και σε ολόκληρη την Αγία
Γραφή.
Το παρακάτω σχεδιάγραμμα δείχνει την αντιστοιχία των τμημάτων και των
επιμέρους στοιχείων, καθώς επίσης και τις σκηνές του αγιαστηρίου που προλογίζουν
κάθε τμήμα. Μετά ακολουθεί ένα σχεδιάγραμμα που απεικονίζει το χιαστό σχήμα με τα
τμήματα και τη θεματολογία του. Αυτά τα θέματα θα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα,
καθώς διαβάζεις τις πληροφορίες στα κεφάλαια που αντιστοιχούν στα διάφορα τμήματα.
Μερικοί αναγνώστες μπορεί να έχουν ξαναδεί χιαστά σχήματα της Αποκάλυψης
που ήταν είτε μπερδεμένα είτε μη πειστικά. Το χιαστό σχήμα που βρίσκεται παρακάτω
έχει κάποιες βασικές διαφορές από αυτά. Για περισσότερη συζήτηση σχετικά με αυτό το
θέμα βλέπε τα σχόλια στο παράρτημα 1.
* Αυτή η φράση εμφανίζεται στην Αποκάλυψη μόνο σε αυτά τα δύο εδάφια.
** Αυτή η φράση εμφανίζεται στην Αγία Γραφή μόνο σε αυτά τα δύο εδάφια.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ (1: 1-10) ΕΠΙΛΟΓΟΣ (22: 5-21)
1. ** «Ο Θεός, για να δείξει στους δούλους του,
αυτά που πρέπει να γίνουν γρήγορα» 1: 1
2. «Μακάριοι... αυτοί που ακούν τα λόγια της
προφητείας και τηρούν τα γραμμένα μέσα σ’
αυτήν»1: 3
3. ** «Επειδή ο καιρός είναι κοντά» 1: 3.
4. «Έρχεται (Εκείνος) μαζί με τα σύννεφα» 1: 7
5. Ένα βιβλίο που στέλνεται στις επτά εκκλησίες 1:
11
6. «Εγώ είμαι το Α και το /, ο πρώτος και ο
τελευταίος» 1: 11
7. «Έπεσα (ο Ιωάννης) κοντά στα πόδια του σαν
νεκρός» 1: 17
1. ** «Ο Θεός… για να δείξει στους δούλους του
αυτά που πρέπει να γίνουν γρήγορα» 22: 6
2. «Μακάριος όποιος τηρεί τα λόγια της
προφητείας» 22: 14.
3. ** Επειδή ο καιρός είναι κοντά» 22:10
4. «Έρχομαι γρήγορα» 22: 12
5. Ένας άγγελος που αποστέλλεται, για να
μαρτυρήσει στις εκκλησίες 22: 16
6. «Εγώ είμαι το Α και το /… ο πρώτος και ο
τελευταίος» 22: 13
7. «Και εγώ ο Ιωάννης… έπεσα να προσκυνήσω
μπροστά στα πόδια του» 22: 8
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗ ΓΗ ( 1: 10-3: 22) Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ (21: 1-22: 5)
Σκηνή στο αγιαστήριο: 1: 12-15
1. * Υπόσχεση να φάει από το δέντρο της ζωής
στον παράδεισο 2: 7
2. «Σ’ αυτόν που νικάει, θα του δώσω… 2: 7,17,
κτλ.
3. «Rεν θα αδικηθεί από τον δεύτερο θάνατο» 2: 11
4. «Πρόσεξε έρχομαι γρήγορα» 3: 11
5. «Και θα γράψω επάνω του το νέο μου όνομα» 3:
12
6. Όποιος νικά θα είναι στύλος στο ναό του Θεού 3:
12
7. ** «Η νέα Ιερουσαλήμ που κατεβαίνει από τον
ουρανό από τον Θεό μου» 3: 12
8. Οι νικητές κάθονται μαζί με το Χριστό στον
θρόνο Του, όπως και Εκείνος κάθεται μαζί με τον
Πατέρα 3: 21
Σκηνή στο αγιαστήριο: 21: 2-5, 22
1. * Του έδειξε το δέντρο της ζωής στον παράδεισο
22: 2
2. «Αυτός που νικάει θα κληρονομήσει τα πάντα»
21: 7
3. «Και ο θάνατος δεν θα υπάρχει πλέον» 21: 4
4. «Rείτε, έρχομαι γρήγορα» 22: 7
5. «Και το όνομα του θα είναι επάνω στα μέτωπά
τους» 22: 4
6. Ο Θεός και το Αρνίο βρίσκονται στο ναό 21: 22
7. ** «Η νέα Ιερουσαλήμ κατεβαίνει από τον Θεό,
από τον ουρανό» 21: 2,10
8. Οι δούλοι του Θεού θα βασιλεύουν και θα
υπηρετούν τον Θεό και το Αρνίο, ενώ κάθονται
στον θρόνο τους 22: 1,3,5
RΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (4: 1-8: 1) ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (19: 1-20: 15)
Σκηνή στο αγιαστήριο: 4: 1-5: 14
1. «Είδα, και ξάφνου μια ανοιγμένη θύρα στον
ουρανό» 4: 1
2. «Και να! Ένας θρόνος βρισκόταν στον ουρανό, κι
επάνω στο θρόνο ήταν κάποιος που καθόταν» 4: 2
3. Κεντρικό θέμα: Το άνοιγμα του σφραγισμένου
βιβλίου 5: 1-9
4. Σωσμένοι, για να είμαστε βασιλιάδες και ιερείς
και να βασιλεύουμε 5: 9,10
5. * «Ένα άλογο λευκό, και εκείνος που καθόταν
επάνω σ’ αυτό» 6: 2
6. ** Rόθηκε εξουσία στον Θάνατο και στον Άδη
να θανατώσουν 6: 8
7. Οι ψυχές των μαρτύρων κράζουν και ζητούν από
τον Κύριο να κρίνει 6: 9,10
8.** «Μέχρι πότε…δεν κρίνεις και δεν εκδικείσαι
το αίμα μας;» 6:10
9. Rευτέρα Παρουσία, δίνοντας έμφαση στην οργή
Σκηνή στο αγιαστήριο: 19: 1-8
1. «Και είδα τον ουρανό ανοιγμένο» 19: 11
2. «Και είδα έναν μεγάλο λευκό θρόνο κι αυτόν που
κάθεται επάνω σ’ αυτόν» 20: 11
3. «Και ανοίχθηκαν τα βιβλία, και ανοίχθηκε ένα
άλλο βιβλίο, που είναι της ζωής» 20: 12
4. Όσοι αναστήθηκαν είναι ιερείς και βασιλεύουν
20: 6
5. * «Ένα λευκό άλογο, κι αυτός που καθόταν
επάνω σ’ αυτό» 20: 11
6. ** Ο Θάνατος και ο Άδης καταστρέφονται 20:
13, 14
7. Οι ψυχές των μαρτύρων ζουν και τους δόθηκε
κρίση 20: 4
8. **«Έκρινε… και εκδικήθηκε το αίμα των
δούλων του» 19: 2
9. Rευτέρα Παρουσία, δίνοντας έμφαση στην οργή
του Αρνίου 6: 12-17, ειδικά εδ. 16,17
10. Βασιλιάδες, μεγιστάνες, πλούσιοι, χιλίαρχοι,
δούλοι και ελεύθεροι παρακαλούν να πεθάνουν 6:
15, 16
11. Ένα μεγάλο πλήθος στέκεται μπροστά στον
θρόνο του Θεού 7: 9
του Αρνίου 19: 11-19, ειδικά εδ. 15
10. Βασιλιάδες, χιλίαρχοι, ισχυροί, ελεύθεροι και
δούλοι πεθαίνουν 19: 17,18
11. Οι νεκροί στέκονται μπροστά στον θρόνο του
Θεού 20: 11,12
ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ Τ/Ν ΣΑΛΠΙΓΓ/Ν (8: 2-11: 19) ΟΙ ΕΠΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΛΗΓΕΣ (15: 1-18: 24)
Σκηνή στο αγιαστήριο: 7: 9- 8: 5
1. Η πρώτη πληγή πέφτει στη γη 8: 7
2. Η δεύτερη πληγή πέφτει στη θάλασσα και το ένα
τρίτο γίνεται αίμα 8: 8
3. Το ένα τρίτο των οργανισμών που υπάρχουν στη
θάλασσα καταστρέφεται 8: 9
4. Η τρίτη πληγή πέφτει στα ποτάμια και στις πηγές
8: 10
5. Η τέταρτη πληγή επηρεάζει τον ήλιο, το φεγγάρι
και τα αστέρια 8: 12
6. «Ουαί σ’ αυτούς που κατοικούν πάνω στη γη» 8:
13
7. Η πέμπτη πληγή σκοτεινιάζει τον ήλιο και τον
αέρα 9: 2
8. Ο άγγελος της αβύσσου με το κλειδί του φρέατος
της αβύσσου ανοίγει το φρέαρ 9: 11,1,2
9. * Η έκτη πληγή ελευθερώνει τους αγγέλους που
είναι δεμένοι στον ποταμό Ευφράτη 9: 14
10. Τρεις πληγές βγαίνουν από τα στόματα… 9:
17,18
11. Rεν μετανόησαν από τους φόνους τους κτλ. 9:
21
12. Ένας μεγάλος σεισμός έγινε, και το ένα δέκατο
της πόλης έπεσε 11: 13
13. Στην έβδομη πληγή «φωνές μεγάλες...που
λένε» ότι οι βασιλείες του κόσμου έγιναν του
Χριστού 11: 15
14. Αστραπές, φωνές, βροντές, σεισμός και χαλάζι
11: 19
Σκηνή στο αγιαστήριο: 15: 1-8
1. Η πρώτη πληγή πέφτει στη γη 16: 2
2. Η δεύτερη πληγή πέφτει στη θάλασσα και γίνεται
αίμα 16: 3
3. Κάθε ζωντανός οργανισμός στη θάλασσα
πεθαίνει 16: 3
4. Η τρίτη πληγή πέφτει στα ποτάμια και στις πηγές
16: 4
5. Η τέταρτη πληγή επηρεάζει τον ήλιο 16:8
6. «Μέθυσαν αυτοί που κατοικούν στη γη» 17: 2
7. Η πέμπτη πληγή σκοτεινιάζει το βασίλειο του
θηρίου 16: 10
8. «Το θηρίο… πρόκειται να ανέβει από την
άβυσσο» 17: 8
9. * Η έκτη πληγή ξηραίνει τον ποταμό Ευφράτη
16: 12
10. Τρία ακάθαρτα πνεύματα βγαίνουν από τα
στόματα… 16: 14
11. Rεν μετανόησαν για τις πράξεις τους 16: 14
12. Ένας μεγάλος σεισμός έγινε, και οι πόλεις των
εθνών έπεσαν 16: 18,19
13. Στην έβδομη πληγή «φωνή μεγάλη... λεει: Έχει
γίνει» 16: 17
14. Φωνές, βροντές, αστραπές, ένας μεγάλος
σεισμός και μεγάλο χαλάζι 16: 18,21
Η ΕΣΧΑΤΗ ΕΠΙRΕΙΞΗ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ (11: 19-
13: 18)
Η ΕΣΧΑΤΗ ΕΠΙRΕΙΞΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (14: 1-20)
Σκηνή στο αγιαστήριο: 11: 15-19
1. * Εκείνοι «που τηρούν τις εντολές του Θεού και
έχουν τη μαρτυρία του Ιησού» 12: 17
2. Rίνεται εξουσία στο θηρίο επάνω σε κάθε φυλή
και γλώσσα και έθνος 13: 7
3. ** «Εδώ είναι η υπομονή και η πίστη των
αγίων.» 13: 10
4. Η εντολή να προσκυνήσουν το θηρίο 13: 12
5. Η εικόνα του θηρίου 13: 14,15
6. Το χάραγμα του θηρίου 13: 16,17
7. Χάραγμα στο χέρι ή στα μέτωπα 13: 16
Σκηνή στο αγιαστήριο: 14: 1-5
1. * «Εκείνων που τηρούν τις εντολές του Θεού και
την πίστη του Ιησού» 14: 12
2. Κήρυξη του Ευαγγελίου σε κάθε έθνος και φυλή
και γλώσσα και λαό 14: 6
3. ** «Εδώ είναι η υπομονή των αγίων» 14: 12
4. Η εντολή να προσκυνήσουν τον Rημιουργό 14: 7
5. Η εικόνα του θηρίου 14: 9,11
6. Το χάραγμα του θηρίου 14: 9,11
7. Το όνομα του Πατέρα στα μέτωπα 14: 1
ΣΧΗΜΑ ΧΙΑΣΤΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΣΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΤΙΣ RΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
1: 1 - 10
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
22:5 - 21
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΣΤΗ ΓΗ
1: 10 – 3: 22
Η εκκλησία του
Θεού αγωνίζεται
ενάντια στις
επιθέσεις του
εχθρού.
Τα μηνύματα προς
τις επτά εκκλησίες.
RΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ
ΚΡΙΣΗ
4:1 – 8: 1
Το αναμάρτητο
σύμπαν εξετάζει
του υποψήφιους
για την αιώνια
ζωή.
Το δικαστήριο
στον ουρανό, το
Αρνίο λαμβάνει το
βιβλίο, οι επτά
σφραγίδες, το
σφράγισμα των
144.000, το μεγάλο
πλήθος.
ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ Τ/Ν
ΣΑΛΠΙΓΓ/Ν
8: 2 – 11: 19
Η προστασία του
Θεού αποσύρεται
από τον κόσμο,
επιτρέπεται στο
Σατανά να
προκαλέσει χάος.
Οι επτά σάλπιγγες,
οι επτά βροντές, το
μέτρημα του ναού,
οι δύο μάρτυρες,
Η ΤΕΛΙΚΗ
ΕΠΙRΕΙΞΗ ΤΟΥ
ΣΑΤΑΝΑ
11: 19 – 13: 18
Η ιστορία και το
μέλλον του έργου
του Σατανά.
Ο δράκοντας και η
γυναίκα, ο πόλεμος
στον ουρανό, το
θηρίο από τη
θάλασσα και το
θηρίο από τη γη, το
χάραγμα του
θηρίου.
Η ΤΕΛΙΚΗ
ΕΠΙRΕΙΞΗ ΤΟΥ
ΘΕΟΥ
14: 1 - 20
Παγκόσμια κήρυξη
του Ευαγγελίου
και τα
αποτελέσματά της
Οι 144.000, το
μήνυμα των τριών
αγγέλων, οι δύο
θερισμοί.
ΟΙ ΕΠΤΑ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ
ΠΛΗΓΕΣ
15:1 – 18: 24
Το κλείσιμο της
θύρας της χάρης, οι
πληγές του Θεού
επάνω στους
αμετανόητους.
Ο ναός κλείνει, οι
επτά τελευταίες
πληγές, η μάχη του
Αρμαγεδδών, η
κρίση της
Βαβυλώνας.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ
ΚΡΙΣΗ
19: 1 – 20:15
Ο Χριστός
επιστρέφει για τον
λαό του, κρίνει το
καθεστώς και τους
ανθρώπους που
έχουν
επαναστατήσει
εναντίον Του.
Rευτέρα Παρουσία
του Χριστού, ο
Σατανάς δένεται
για χίλια χρόνια, η
κρίση του μεγάλου
λευκού θρόνου.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
21:1 –-22: 5
Η εκκλησία του
Θεού δοξασμένη
στην ουράνια
Βασιλεία Του.
Ο νέος ουρανός
και η νέα γη, η νέα
Ιερουσαλήμ.
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ Τ/Ν ΧΙΑΣΤ/Ν ΘΕΜΑΤ/Ν
Αυτό το τμήμα σκιαγραφεί τα θέματα που παρουσιάζονται στο χιαστό σχήμα. Αν δεν
έχεις μελετήσει το Βιβλίο της Αποκάλυψης, αυτό το τμήμα μάλλον δεν θα έχει πολύ νόημα
για σένα, μέχρι να διαβάσεις το υπόλοιπο του βιβλίου. Το κεντρικό θέμα της Αποκάλυψης
είναι η μεγάλη διαμάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Το πρώτο μισό του βιβλίου
εστιάζει στις επιθέσεις του Σατανά κατά του λαού του Θεού. Το δεύτερο μισό εστιάζει στη
νίκη του Θεού έναντι του κακού.
Το χιαστό σχήμα δεν είναι μια λογοτεχνική πρόκληση που ανέλαβε ο Ιωάννης,
για να εντυπωσιάσει τους αναγνώστες του – του δόθηκε από τη Θεία έμπνευση, ώστε τα
αντίστοιχα τμήματα να μπορούν να συγκριθούν, για να μας βοηθάνε στην ερμηνεία τους.
Από την κορύφωση του χιαστού σχήματος καταλαβαίνουμε το θέμα του
κείμενου. Η Αποκάλυψη έχει ζυγό αριθμό τμημάτων (πέντε σε κάθε μισό). Αυτό
σημαίνει ότι, αντί να υπάρχει βαθμιαία εξέλιξη προς μία κορύφωση ενός γενικού
θέματος, υπάρχουν δύο κορυφώσεις, μία για το πρώτο μισό του βιβλίου και μία άλλη για
το δεύτερο μισό. Αυτό δείχνει ότι υπάρχουν δύο υπό – θέματα μέσα στο πλαίσιο του
γενικού θέματος του βιβλίου.
Η κορύφωση του πρώτου μισού βρίσκεται στο κεφ. 13: 11 – 18, όπου βλέπουμε
την εικόνα του θηρίου, το χάραγμα του θηρίου, τον αριθμό του θηρίου και το θανατικό
διάταγμα για όσους αρνούνται να υποταχθούν στο θηρίο. Εκείνη η κρίση κατά τις
έσχατες ημέρες είναι η τελευταία μάχη του μακροχρόνιου πολέμου του Σατανά ενάντια
στο λαό του Θεού. Θα περιμένουμε λοιπόν ότι τα θέματα του πρώτου μισού του βιβλίου
θα αποτελούν τις προσπάθειες του Σατανά να νικήσει τον λαό του Θεού.
Η κορύφωση του δεύτερου μισού βρίσκεται στο κεφ. 14: 1 – 5, που παρουσιάζει
τον Ιησού ως το Αρνίο και επίσης περιγράφει τους 144.000 και τη νικηφόρα παρουσία
τους στον ουρανό μαζί με τον Χριστό. Αυτό απεικονίζει την τελική νίκη του Θεού επάνω
στην αμαρτία και στον Σατανά και την απελευθέρωση του λαού Του, που αποτελεί το
θέμα του δεύτερου μισού του βιβλίου.
Έτσι μπορούμε να δούμε ότι το κεντρικό θέμα της Αποκάλυψης είναι η μεγάλη
διαμάχη μεταξύ του Θεού και του Σατανά (για μια λεπτομερή εξήγηση αυτής της
διαμάχης βλ. κεφ. 12). Το πρώτο μισό του βιβλίου αφορά στις επιθέσεις του Σατανά
απέναντι στον Θεό και στην Εκκλησία Του, και στο παρελθόν (δηλ. στην ιστορία) αλλά
και στο μέλλον. Μετά τον πρόλογο (κεφ. 1) που παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές και τα
θέματα, τα μηνύματα στις επτά εκκλησίες (κεφ. 2, 3) δείχνουν πώς ο Σατανάς σταδιακά
διείσδυσε και διέφθειρε την Εκκλησία σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας.
Το ουράνιο δικαστήριο (κεφ. 4 - 7) αποκαλύπτει τα γεγονότα που περιβάλλουν το
βιβλίο με τις επτά σφραγίδες, και περιγράφει την κρίση που λαμβάνει χώρα στον ουρανό
πριν την έλευση του Χριστού. Οι επτά σφραγίδες ανοίγονται, αποκαλύπτοντας ότι
πολλοί που θεωρούνταν πιστοί έχουν παραμείνει ακόμη πιστοί, αλλά κάποιοι έχουν
εξαπατηθεί και ακολούθησαν τους σατανικούς καβαλάρηδες. Αυτοί θα ζητήσουν να
πέσουν πάνω τους οι βράχοι και να τους κρύψουν, όταν επιστρέψει ο Χριστός.
Στη σκηνή των επτά σαλπίγγων (κεφ. 8 - 11), οι πιστοί 144.000 σφραγίζονται και
τότε ο Θεός αίρει τους περιορισμούς που έχουν εμποδίσει τον Σατανά, με αποτέλεσμα να
υπάρξει ένας τρομακτικός πόλεμος και τρομερές πληγές. Σε μια πολύ συμβολική σκηνή,
οι “δύο μάρτυρες“ που με πίστη μοιράζονται τη μαρτυρία τους στη διάρκεια αυτής της
περιόδου, διώκονται μέχρι θανάτου, αλλά ο Θεός τους ανασταίνει από τους νεκρούς.
Η κορύφωση του πρώτου μισού του χιαστού σχήματος (τα κεφ. 12 και 13)
αποκαλύπτει την ιστορία της επανάστασης του Σατανά (τον πόλεμο στον ουρανό). Ο
απεχθής χαρακτήρας του Σατανά και οι αρχές της τυραννικής βασιλείας του φαίνονται
από τον διωγμό των αγίων, το χάραγμα του θηρίου και το θανατικό διάταγμα.
Το δεύτερο μισό του χιαστού σχήματος αποκαλύπτει τη νίκη του Θεού επάνω στο
Σατανά και τις δυνάμεις του, αντικατοπτρίζοντας τα θέματα του πρώτου μισού. Στο κεφ.
14 το Αρνίο και οι 144.000 παρουσιάζονται με το σκοπό να απεικονίσουν τον θαυμάσιο
χαρακτήρα του Θεού και την Βασιλεία της αγάπης. Τα “μηνύματα των τριών αγγέλων”
δίδονται ως το τελευταίο κάλεσμα σε μετάνοια.
Οι επτά τελευταίες πληγές (κεφ. 15 – 19) είναι η απάντηση του Θεού στις
προσπάθειες του Σατανά να καταστρέψει τον λαό Του. Στη μάχη του Αρμαγεδδώνα, η
Βαβυλώνα και το σύστημα του θηρίου, που οργάνωσε και εκτέλεσε τους διωγμούς,
ανατρέπονται και καταστρέφονται ολοκληρωτικά.
Η εκτελεστική κρίση (κεφ. 19, 20) περιλαμβάνει τη Rευτέρα Παρουσία του
Χριστού, όταν έρθει να σώσει τον λαό Του, και μετά όλοι φαίνονται ασφαλείς στη
διάρκεια της “χιλιετίας”, συμπεριλαμβανομένων και πιστών από όλους τους αιώνες, οι
οποίοι θα αναστηθούν. Παρουσιάζεται επίσης και η κατάληξη του Σατανά, που θα
αλυσοδεθεί κατά τη διάρκεια της χιλιετίας. Οι αποστάτες-οπαδοί του Σατανά που ζουν
κατά τη Rευτέρα Παρουσία του Χριστού θα θανατωθούν. Μετά από την χιλιετία γίνεται
η “δεύτερη ανάσταση” και η τελική κρίση μπροστά στον λευκό θρόνο.
Rιαμέσου της κρίσης η αμαρτία επιτέλους θα εξαλειφθεί. Η τέλεια Εκκλησία
παρουσιάζεται (κεφ. 21, 22) στη νέα γη, και η νέα Ιερουσαλήμ -τόπος όπου δεν θα
υπάρχει αμαρτία, πόνος ή πειρασμός- καταβαίνει από τον ουρανό.
Το βιβλίο κλείνει (τελευταίο μισό του κεφ. 22) με τον επίλογο, ενθαρρύνοντας
αυτούς που διαβάζουν και αυτούς που ακούν να δεχτούν και να μοιραστούν τα μηνύματα
που τους δίδονται.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝ/ΣΗ (ΤΟ ΧΡΟΝΟRΙΑΓΡΑΜΜΑ)
Το χρονοδιάγραμμα της Αποκάλυψης ξεκινά από την εποχή που ο Ιωάννης έγραψε
το βιβλίο στο τέλος του πρώτου αιώνα και συνεχίζει με την ιστορία της Εκκλησίας μέχρι
τους έσχατους καιρούς, τον καιρό της μεγάλης θλίψης, τη %ευτέρα Παρουσία του Χριστού,
τη χιλιετηρίδα, την τελική κρίση και τελικά την αιώνια Βασιλεία του Θεού. Το γραμμικό
χρονοδιάγραμμα των γεγονότων στη γη παραλληλίζεται με ένα δεύτερο χρονοδιάγραμμα, το
οποίο εξηγεί τι συμβαίνει στον ουρανό, καθώς διαδραματίζονται τα γεγονότα στη γη.
Υπάρχουν επίσης δύο επεξηγήσεις: Μία της ιστορίας και της έκβασης της Μεγάλης
%ιαμάχης, και μία που δείχνει την κατάληξη της “Βαβυλώνας”.
Ένα από τα επίμαχα θέματα του βιβλίου της Αποκάλυψης είναι η χρονολογική
του οργάνωση. Κάποιοι σχολιαστές (οι συγχρονιστικοί) έχουν ισχυριστεί ότι το
μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου εκπληρώθηκε κατά την πρώτη χριστιανική περίοδο.
Άλλοι (οι μελλοντολόγοι) πιστεύουν ότι όλα στην Αποκάλυψη θα εκπληρωθούν στο
μέλλον. Μερικοί βλέπουν την Αποκάλυψη να έχει μία διάρθρωση από επαναλήψεις της
ιστορίας, όπως το βιβλίο του Rανιήλ, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει καθόλου
χρονολογική οργάνωση, με μία λίγο ως πολύ ανοργάνωτη αναπήδηση από τη μία
χρονική περίοδο του μέλλοντος σε μία άλλη του παρελθόντος και ξανά πάλι πίσω.
/στόσο, η αξιοθαύμαστη λογοτεχνική οργάνωση που φαίνεται παραπάνω (το χιαστό
σχήμα) υποδηλώνει ότι το βιβλίο θα είναι επίσης πολύ οργανωμένο χρονολογικά.
Ένα μέρος της σύγχυσης απορρέει από το γεγονός ότι συγκεκριμένα γεγονότα,
όπως οι πληγές των τελευταίων καιρών, η κρίση και η Rευτέρα Παρουσία του Χριστού,
φαίνεται ότι παρουσιάζονται σε αρκετές διάσπαρτες περικοπές. /στόσο, μπορεί να
επιλυθούν αυτές οι δυσκολίες , αν λάβουμε υπόψη ότι υπάρχουν δυο παράλληλα
χρονοδιαγράμματα, τα οποία δίνουν δυο όψεις των ίδιων γεγονότων, ένα στη γη και το
άλλο στον ουρανό. Και τα δυο χρονοδιαγράμματα (και στη γη και στον ουρανό) δίνουν
μια βασικά γραμμική πρόοδο που αρχίζει από τα χρόνια του Αποστόλου Ιωάννη και
συνεχίζει μέχρι την εξουδετέρωση της αμαρτίας και την εγκαθίδρυση της βασιλείας του
Θεού.
Το επίγειο χρονοδιάγραμμα είναι πολύ λεπτομερές και συνδεδεμένο με
συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα. Rιακόπτεται από αρκετά εκτεταμένες περικοπές με
γεγονότα που διαδραματίζονται παράλληλα στον ουρανό, εξηγώντας τι συμβαίνει στον
ουρανό, ενώ τα γεγονότα εκτυλίσσονται στη γη.11 Υπάρχουν επίσης δύο εκτεταμένες
επεξηγήσεις που αφήνουν τη γραμμική χρονολογική σειρά, για να εξηγήσουν άλλες πολύ
σημαντικές πληροφορίες. Η πρώτη βρίσκεται στα κεφ. 12 – 14, και αναλύει την ιστορία
της μεγάλης διαμάχης μεταξύ του καλού και του κακού από το ξεκίνημά της, όταν έγινε
“πόλεμος στον ουρανό”, μέχρι την κατάληξη της, με τους δύο θερισμούς. Η δεύτερη
βρίσκεται στα κεφ. 17: 1 – 19: 4 και αναλύει τα χαρακτηριστικά και την κρίση της
Βαβυλώνας.
Το παρακάτω σχεδιάγραμμα προσφέρει ένα χρονοδιάγραμμα του βιβλίου της
Αποκάλυψης. Αυτό το διάγραμμα, μαζί με τη σύντομη επεξήγηση που ακολουθεί,
πιθανόν να μην βγάζουν νόημα, αν δεν διαβάσουμε τις λεπτομερείς επεξηγήσεις στα
κεφάλαια, που ακολουθούν. Οπότε θα πρέπει να συγκρατήσεις την κριτική σου, μέχρι να
έχεις διαβάσει και το υπόλοιπο υλικό.
Παρατήρησε πως το χρονοδιάγραμμα έχει δυο γραμμές που τίθενται παράλληλα,
μια πάνω στη γη και την άλλη στον ουρανό. Για να χωρέσουν σε μια σελίδα, ήταν
απαραίτητο να τις διαιρέσουμε, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται τέσσερις γραμμές, αλλά
οι δυο κάτω γραμμές είναι η συνέχεια των δυο γραμμών επάνω.
11 Το να έχουμε ένα χρονοδιάγραμμα για γεγονότα που πραγματοποιούνται στον ουρανό είναι κατά μια
έννοια παράδοξο, καθώς ο ουρανός είναι στη σφαίρα της αιωνιότητας και ο χρόνος εκεί δεν μοιάζει με
αυτόν στη γη (“...στον Κύριο μια ημέρα είναι σαν 1000 χρόνια και 1000 χρόνια σαν μια ημέρα.” Β΄
Πέτρου 3: 8). Αυτό που κοιτάμε στο χρονοδιάγραμμα του ουρανού δείχνει πως τα ουράνια γεγονότα θα
λάβουν χώρα ξαφνικά και θα συμπέσουν με ό,τι λαμβάνει χώρα στη γη.
ΤΟ ΧΡΟΝΟRΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ
ΣΤΗ ΓΗ
1:1-20 2:1-7 2:8-11 2:12-17 2:18-29 3:1-6 3:7-13 3:14-22
Ο Ιωάννης Η Έφεσος Η Σμύρνη Η Πέργαμος Τα Θυάτειρα Οι Σάρδεις Η Φιλαδέλφεια Η Λαοδίκεια
στην Πάτμο
Αποστολική Μεταποστολική Πρώιμοι Συμβιβασμός Εκ- Παπική Προτεσταντική Παγκόσμια Σύγχρονη Πνευματική
περίοδος περίοδος Rιωγμοί κλησίας-κράτους Εξουσία Μεταρρύθμιση Ανάκαμψη Αδιαφορία
90-100 μ.Χ ως τα 150 μ.Χ. ως τα 310 μ.Χ. ως τα 530 μ.Χ. ως τα 1560 μ.Χ. ως τα 1740 μ.Χ. ως τα 1840 μ.Χ. Μέχρι τη “μικρή” Θλίψη
ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
1: 10-20 4:1--5:14 6:1--17
Ο Ιησούς “στο μέσον από τις επτά λυχνίες” Rικαστήριο στο ουρανό 7 Σφραγίδες
31 μ.Χ. 1844 μέχρι κλείσιμο της θύρας της χάριτος
ΣΤΗ ΓΗ (συνέχεια)
8:5—9:12 9:13--11:14 16:1--21 19:5--21 20:1--15 21:1--22:5
Σάλπιγγες 1-5 Έκτη σάλπιγγα, οι δύο μάρτυρες 7 τελευταίες πληγές Rευτέρα Παρουσία Τελική κρίση Καινούριος ουρανός και γη
Η “μικρή” θλίψη Η μεγάλη θλίψη Το δέσιμο του Σατανά Αιωνιότητα
ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ (συνέχεια)
7:1--8 15:1--8
Σφράγισμα των 144,000 Κλείσιμο της θύρας χάριτος Η Χιλιετία
Εξήγηση:
Η ιστορία και
αποκορύφωση
της μεγάλης
διαμάχης 12:1-
14:20
Εξήγηση:
Η πτώση και
η κρίση της
Βαβυλώνας
17:1-19:4
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟRΙΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Αυτό το τμήμα δίνει μια περίληψη των ιστορικών γεγονότων (του
χρονοδιαγράμματος) της Αποκάλυψης. Οι αναγνώστες που δεν είναι πολύ εξοικειωμένοι με
την Αποκάλυψη ίσως θελήσουν απλά να ρίξουν μόνο μια ματιά σε αυτό το τμήμα προς το
παρόν και να το μελετήσουν πιο προσεκτικά, αφού διαβάσουν το υπόλοιπο βιβλίο.
Ο Ιωάννης ξεκινά το επίγειο χρονοδιάγραμμα αναφέροντας την εξορία του στο
νησί της Πάτμου. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι αυτό έγινε στα τέλη του
πρώτου αιώνα μ.Χ. Ξεκινώντας στο κεφάλαιο 2 ο Ιησούς Χριστός δίνει το μήνυμά Του
προς τις επτά εκκλησίες. Τα μηνύματα είχαν μια τοπική εφαρμογή για τις εκκλησίες που
υπήρχαν τότε, και επίσης μια αιώνια εφαρμογή για όλες τις εκκλησίες παντού, ωστόσο η
πρωταρχική χρονολογική εφαρμογή αφορά στην ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας σε
όλη τη χριστιανική εποχή. Το μήνυμα προς την Έφεσο αφορά στη σχετικά αγνή
Εκκλησία που υπήρχε στα τελευταία χρόνια της Αποστολικής περιόδου μέχρι λίγο μετά
τον θάνατο του Ιωάννη. Η περίοδος της Σμύρνης απεικονίζει τους πρώτους διωγμούς της
Εκκλησίας κατά τον δεύτερο και τρίτο αιώνα, πρώτα από τους Ιουδαίους και μετά από
τους Ρωμαίους. Με τη νομιμοποίηση του Χριστιανισμού από τον Μέγα Κωνσταντίνο
στις αρχές του 4ου αι. μ. Χ. ξεκίνησε η περίοδος της Περγάμου, με έμφαση στους
δογματικούς συμβιβασμούς που συνέβησαν, καθώς ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη
θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Την εποχή της Θυάτειρας (ξεκινώντας κατά τη
δεκαετία του 530 μ.Χ.) ο Ρωμαϊκός Παπισμός έγινε η επικρατέστερη θρησκευτική και
πολιτική δύναμη στην Ευρώπη, διώκοντας το “υπόλοιπο” της Εκκλησίας κατά τη
διάρκεια του Μεσαίωνα. Στα μέσα του 1500 μ.Χ., ξεκίνησε η Προτεσταντική
Μεταρρύθμιση, και η εξέλιξή της περιγράφεται από το μήνυμα προς τις Σάρδεις. Το
μήνυμα προς τη Φιλαδέλφεια απεικονίζει τα μεγάλα μεταρρυθμιστικά κινήματα από τα
μέσα του 18ου αι. μ.Χ. μέχρι τη δεκαετία του 1840 μ.Χ. Τέλος, η απαθής περίοδος της
Λαοδικείας συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Ενώ η Εκκλησία αγωνίζεται στη γη, σημαντικά γεγονότα συμβαίνουν στον
ουρανό. Στο πρώτο κεφάλαιο ο Χριστός εμφανίζεται ως ο Μέγας Αρχιερέας,
μεσιτεύοντας στον ουρανό για την Εκκλησία. Αυτή την μεσιτεία συνεχίζει μέχρι τον
έσχατο καιρό. Τα επουράνια γεγονότα αλλάζουν στο κεφάλαιο 4 με την προετοιμασία
για το ουράνιο δικαστήριο και τη “διερευνητική κρίση”. Οι πραγματικές έρευνες της
κρίσης απεικονίζονται με το σπάσιμο των επτά σφραγίδων (κεφ. 6, 7). Χρονολογικά, η
αρχή της κρίσης συμπίπτει με την εκκλησία της Φιλαδέλφειας (κατά τον 19ο αι. μ.Χ). Η
διαδικασία της ουράνιας κρίσης μνημονεύεται και πάλι στο κεφ. 15: 1-8, όταν
ολοκληρώνεται, και τότε η “θύρα της χάριτος” κλείνεται, και δεν υπάρχει πια πρόσκληση
από το Θεό για την αποδοχή της Σωτηρίας. Το κλείσιμο της θύρας της χάριτος γίνεται
στο μέλλον, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.
Επιστρέφουμε στο επίγειο χρονοδιάγραμμα με το ρίξιμο του θυμιατηριού στη γη
(8: 1-5). Οι “τέσσερις άνεμοι” απελευθερώνονται και ξεκινά ο καιρός της θλίψης.12 Οι
12 Ο Rανιήλ προφήτευε για τα τελευταία γεγονότα της μεγάλης διαμάχης μεταξύ του καλού και του κακού:
“Και κατά τον καιρό εκείνο θα εγερθεί ο Μιχαήλ… και θα είναι καιρός θλίψης, που ποτέ δεν έχει γίνει
αφότου υπήρξε έθνος, μέχρις εκείνον τον καιρό και κατά τον καιρό εκείνο ο λαός σου θα διασωθεί” Rαν.
12: 1. Ο Χριστός, μιλώντας για το ίδιο γεγονός είπε: “Επειδή, τότε θα υπάρχει μεγάλη θλίψη, που δεν έγινε
από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα, ούτε θα ξαναγίνει” Ματθ. 24: 21.
πληγές των επτά σαλπίγγων στα κεφ. 8 - 11 είναι πράξεις του Σατανά, που παριστάνουν
τις αντίστοιχες επτά τελευταίες πληγές του Θεού, αλλά είναι πλαστές και έχουν ως
σκοπό να καταβάλουν τον λαό του Θεού. /στόσο, ο Θεός προστατεύει τον λαό Του, και
η τελική τους μαρτυρία στον κόσμο απεικονίζεται στα κεφ. 10 και 11 – οι δύο μάρτυρες.
Αυτό το τμήμα ολοκληρώνεται με το άνοιγμα του ναού στον ουρανό και μια ανακοίνωση
ότι φτάσαμε στο καιρό της “οργής του Θεού”. (κεφ. 11: 17,18).
Σε αυτό το σημείο η γραμμική χρονολογική σειρά διακόπτεται από μια
εκτεταμένη εξήγηση (κεφ. 12 – 14), η οποία αναφέρει την ιστορία της Μεγάλης
Rιαμάχης μεταξύ του καλού και του κακού, από την αρχή, όταν έγινε “ο πόλεμος στον
ουρανό”, μέχρι τη Rευτέρα Παρουσία του Χριστού (τους “δύο θερισμούς”). Επειδή είναι
μια εξήγηση και του παρελθόντος και του μέλλοντος, υπάρχουν πολλά που με την
πρώτη ματιά φαίνεται ότι βρίσκονται εκτός της γραμμικής χρονολογικής σειράς. Αλλά η
κορύφωση αυτής της αφήγησης, δηλ. το “χάραγμα του θηρίου” και “τα μηνύματα των
τριών αγγέλων”, βρίσκονται ακριβώς εκεί που θα έπρεπε στο χρονοδιάγραμμα, ακριβώς
πριν το τέλος της περιόδου της χάριτος.
Η επιστροφή στο γραμμικό χρονοδιάγραμμα στο εδ. 15: 5 υποδεικνύεται από μία
επιστροφή στο ακριβές σημείο, όπου διακόπηκε στο εδ. 11: 19 - το άνοιγμα του ναού
στον ουρανό. /στόσο, δεν ανοίγει για ουράνια μεσιτεία υπέρ των αμαρτωλών, αλλά “ο
ναός γέμισε με καπνό… και κανένας δεν μπορούσε να μπει μέσα στο ναό” Αποκ. 15: 8.
Αυτό συμβολίζει το κλείσιμο της θύρας της χάριτος, με κάθε άτομο στη γη να έχει ορίσει
την αιώνια κατάληξή του ανάλογα με την ανταπόκρισή του στα μηνύματα των τριών
αγγέλων στο κεφ. 14. Η εκτέλεση της κρίσης του Θεού σε “αυτούς που φθείρουν τη γη”
ξεκινά με τις επτά τελευταίες πληγές (κεφ. 16). Η έβδομη πληγή αφορά την κρίση της
“Βαβυλώνας”, του μεγάλου θρησκευτικού συστήματος που έχει πολεμήσει ενάντια στον
λαό του Θεού ανά τους αιώνες. Τα κεφ. 17 – 19 αποτελούν μια λεπτομερή εξήγηση των
κρίσεων πάνω στη Βαβυλώνα.
Αν και έχει γίνει αναφορά της Rευτέρας Παρουσίας του Χριστού στο πλαίσιο της
ουράνιας κρίσης (6: 12-17) και της εξήγησης της Μεγάλης Rιαμάχης (14: 14-20), στο
χρονοδιάγραμμα η Rευτέρα Παρουσία βρίσκεται στο κεφ. 19: 11-21. Οι νεκροί εν
Χριστώ ανασταίνονται (η “πρώτη ανάσταση”), το θηρίο και οι επαναστάτες οπαδοί του
καταστρέφονται, ο Σατανάς “αλυσοδένεται” και οι δίκαιοι βασιλεύουν με τον Χριστό για
χίλια χρόνια (κεφ. 20: 1-10). Μετά τα χίλια χρόνια οι υπόλοιποι νεκροί ανασταίνονται
και αντικρίζουν την τελευταία κρίση μπροστά “στο μεγάλο λευκό θρόνο”. Ο Σατανάς, οι
αμετανόητοι αμαρτωλοί και κάθε ίχνος αμαρτίας θα καταστραφούν στη λίμνη του πυρός
(κεφ. 20: 11-15). Η γη αναδημιουργείται, η νέα Ιερουσαλήμ κατεβαίνει από τον ουρανό,
και ο λαός του Θεού, που έχει σωθεί, θα περάσει την αιωνιότητα μαζί Του.
1: 4-6 ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
Το μήνυμα της Αποκάλυψης προέρχεται από τον Θεό Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο
Πνεύμα. Προορίζεται για την παγκόσμια Εκκλησία, σε όλες τις εποχές, όλα τα μέρη και όλα
τα θρησκευτικά δόγματα.
“Ο Ιωάννης προς τις επτά εκκλησίες, που είναι στην Ασία, χάρη να είναι σε
σας και ειρήνη απ’ αυτόν που είναι ο 9ν και ο Ην και ο Ερχόμενος, και από τα επτά
πνεύματα, τα οποία είναι μπροστά στον θρόνο του και από τον Ιησού Χριστό, ο
οποίος είναι ο μάρτυρας ο πιστός, ο πρωτότοκος από τους νεκρούς, και ο άρχοντας
των βασιλιάδων της γης” Αποκ. 1: 4, 5.
Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού ξεκινά δείχνοντας το Ποιος είναι. Ένα από τα
πιο βασικά διδάγματα της Αγίας Γραφής είναι ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός, που
παρουσιάζεται με τρία πρόσωπα. Το μήνυμα “προς τις επτά εκκλησίες” είναι και από
τα τρία Πρόσωπα. “Αυτός που είναι ο 9ν και ο Ην και ο Ερχόμενος” είναι ο
Πατέρας,13 και αυτός ο τίτλος δίνει έμφαση στην αιώνια φύση Του. Η φράση “επτά
πνεύματα” αναφέρεται στην πληρότητα και αρτιότητα του Αγίου Πνεύματος, του τρίτου
προσώπου της Θεότητας.14 Αλλά η μεγαλύτερη έμφαση δίνεται στον Χριστό. Παρόλο
που είναι τέλειος άνθρωπος, “ο πρωτότοκος από τους νεκρούς, και ο άρχοντας των
βασιλιάδων της γης”, είναι επίσης και Θεός, παίρνοντας τη θέση Του μαζί με τον
Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Ο δυσνόητος διαχωρισμός μεταξύ των προσώπων της
Θεότητας στην ενότητα του ενός Θεού15 έχει οδηγήσει σε αμέτρητες εικασίες,
ανεπαρκείς απεικονίσεις και επιζήμιες αιρέσεις.16 Ο Θεός έχει αποκαλύψει
λεπτομερέστατα τον χαρακτήρα Του, ειδικά κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας του
Χριστού, αλλά έχει αφήσει τη φύση Του να αποτελεί ένα μυστήριο πέρα από την
κατανόηση του πεπερασμένου ανθρώπινου εγκεφάλου. Αντί να περιορίζει ή να
παρερμηνεύει τον Θεό κάνοντας εικασίες για τη φύση Του, ο Χριστιανός πρέπει απλώς
να δεχτεί αυτό που του έχει αποκαλυφθεί: λατρεύουμε έναν Θεό, τον Πατέρα, τον Υιό
και το Άγιο Πνεύμα.17
Για ποιο λόγο η Αποκάλυψη εστιάζει ειδικά στον Χριστό; Επειδή είναι Εκείνος
“που μας αγάπησε, και μας έλουσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα του, και ο οποίος
μας έκανε βασιλιάδες, και ιερείς στον Θεό και Πατέρα του” Αποκ. 1: 5, 6. Αυτό δεν
σημαίνει ότι ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα αγαπούν λιγότερο την αμαρτωλή
ανθρωπότητα—“Επειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον
Υιό του τον μονογενή…” Ιωάν. 3: 16. Ο Χριστός, όμως, μας αγαπά με έναν μοναδικό
τρόπο: Με την ενότητα της ανθρώπινης και της Θείας φύσης. Όταν ο Θεός έδωσε τον
Υιό Του, δεν το έκανε μόνο για 33 χρόνια. Ο Χριστός είναι για πάντα “ο Υιός του
13 Μερικοί υποθέτουν ότι ο τίτλος “ο Ερχόμενος”, αναφέρεται στον Υιό. /στόσο, στα άλλα τρία εδάφια,
όπου αναφέρεται αυτός ο τίτλος, είναι ξεκάθαρο ότι αφορά στον Θεό Πατέρα. Στην Αποκ. 1: 8, “ο /ν, ο
Ην και ο Ερχόμενος” αποκαλείται “ο Παντοκράτορας”, ένας τίτλος του Πατέρα. Ξανά στην Αποκ. 4: 8,
πριν εμφανισθεί το Αρνίο, τα τέσσερα ζώα ψάλλουν “Άγιος, Άγιος, Άγιος, ο Κύριος ο Θεός, ο
Παντοκράτορας, ο Ην και ο /ν και ο Ερχόμενος”. Επίσης, στην Αποκ. 11: 15-19 είναι ξεκάθαρο από τα
συμφραζόμενα ότι ο Θεός Πατέρας είναι “ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτορας”, από τον οποίο η οργή και
η κρίση έχουν έρθει, του οποίου ο ναός ανοίχθηκε, και Αυτός είναι “ο /ν και ο Ην και ο Ερχόμενος” (εδ.
17).
14 Βλέπε κεφ. 4: 5. Τα επτά πνεύματα του Θεού αναφέρονται επίσης και στα εδ. 3: 1 και 5:6.
15 Ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η φύση του Θεού είναι ξεκάθαρη αλλά δυσνόητη βρίσκεται στην Αποκ.
1: 8. Ο Υιός του ανθρώπου ανακοινώνει, “Εγώ είμαι το Α και το /, η αρχή και το τέλος…” (σύγκρινε με
Αποκ. 1:11-13 και 22:13-16 όπου ο Α και ο / είναι ξεκάθαρα ο Ιησούς, ο Υιός του ανθρώπου) αλλά
συνεχίζει, “ο /ν και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτορας” – ένας σαφής τίτλος του Πατέρα. (βλέπε
την υποσημείωση για το 1: 4 παραπάνω)
16 Για παράδειγμα, η Θεότητα έχει απεικονισθεί με ένα τρίγωνο με τρεις πλευρές, ένα πιρούνι με τρία
δόντια, μία οικογένεια με τον Πατέρα, την μητέρα και τον γιο, ακόμα και ένα αυγό με το τσόφλι, τον
κρόκο και το ασπράδι. Υπάρχουν επίσης ατελείωτες εικασίες για το τι σημαίνει ότι ο Χριστός “είναι ο
μονογενής” και ο “Πρωτότοκος”, καθώς επίσης και για τη φύση και την πηγή του Αγίου Πνεύματος.
17 Βλέπε 5:Ποιος Είναι το Αρνίο για την απόδειξη ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός, όχι ένα δημιουργημένο
πλάσμα.
ανθρώπου”, αιωνίως ταυτισμένος με το ανθρώπινο γένος, για την λύτρωση του οποίου
πέθανε.
Η Αποκάλυψη είναι ένα μήνυμα “προς τις επτά εκκλησίες”. Το επτά είναι ένας
αριθμός που χρησιμοποιείται σε όλη την Αγία Γραφή, για να απεικονίσει την πληρότητα
και την ολοκλήρωση. Έτσι το μήνυμα απευθύνεται προς ολόκληρο το “σώμα του
Χριστού” (την Εκκλησία) σε όλες τις εποχές και σε όλα τα μέρη. Παρόλο που αρκετά
θρησκευτικά δόγματα έχουν προσπαθήσει να περιορίσουν την Εκκλησία, ισχυριζόμενα
ότι μόνο εκείνα είναι “η αληθινή Εκκλησία”, το μήνυμα του Θεού στην Αποκάλυψη δίνει
έμφαση στην καθολικότητα της Εκκλησίας. Αυτό δείχνει ότι όλη η ανθρωπότητα έχει τη
δυνατότητα να γίνει μέρος της Βασιλείας του Θεού, “βασιλείς και ιερείς στον Θεό του
και Πατέρα”. Η θέση μας στη Βασιλεία Του δεν εξαρτάται από τις πράξεις μας·
αντιθέτως, παρόλες τις αμαρτίες μας, μπορούμε να βρεθούμε στην αιώνια ζωή. Επειδή ο
Χριστός με το αίμα Του πλήρωσε το τίμημα για τις αμαρτίες μας, έχουμε την ελπίδα να
γίνουμε μέρος της ουράνιας Βασιλείας που περιγράφεται στην Αποκ. 21 και 22. Αυτό
είναι το “αιώνιο ευαγγέλιο” (Αποκ. 14: 6) και μας καλεί να υμνήσουμε τον Θεό όσο
περισσότερο μπορούμε – “σ’ αυτόν είθε να είναι η δόξα και η κυριαρχική εξουσία
στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.» Αποκ. 1: 6.
1: 7-9 Η ΜΕΓΑΛΗ RΙΑΜΑΧΗ
Το πρώτο κεφάλαιο προλογίζει το κεντρικό θέμα της Αποκάλυψης: Η διαμάχη
μεταξύ του καλού και του κακού, μεταξύ του Θεού και του Σατανά. Όλοι στη γη βρίσκονται
αυτομάτως στη λάθος πλευρά, εκτός και αν συνειδητά επιλέξουν να αλλάξουν στρατόπεδο.
“Προσέξτε, έρχεται μαζί με τα σύννεφα, και θα τον δει κάθε μάτι, και εκείνοι
που τον λόγχισαν, και θα θρηνήσουν με την παρουσία του όλες οι φυλές της γης, ναι,
αμήν” Αποκ. 1: 7. “Ο Χριστός” αποτελεί ένα ανεξάντλητο θέμα. Μόνο το έργο του
Χριστού στη γη μπορεί να γεμίσει περισσότερα βιβλία από όσα μπορεί ο κόσμος να
χωρέσει (Ιωάν. 21: 25), έτσι ένα βιβλίο τόσο μικρό όσο η Αποκάλυψη μπορεί να
ασχοληθεί μόνο με μερικές πλευρές του Χριστού. Το εδάφιο 7 αποτελεί μια νύξη για το
κεντρικό θέμα της Αποκάλυψης. Παρόλο που ο Θεός μας αγαπά όλους και θέλει όλοι να
“γίνουν βασιλείς και ιερείς στον Θεό του”, δεν θα αποδεχτούν όλοι οι άνθρωποι την
αγάπη Του. Υπάρχουν εκείνοι “που τον λόγχισαν”.18 Υπάρχουν “οι φυλές της γης που
θα θρηνήσουν εξαιτίας του”. Η Αποκ. 6: 15 δείχνει εκείνους που φωνάζουν στα βουνά
και στους βράχους να πέσουν πάνω τους και να τους κρύψουν από το πρόσωπο του
Χριστού, όταν Εκείνος έρθει. Τα κεφάλαια 16 και 19 δείχνουν τα έθνη και τους βασιλείς
του κόσμου να συγκεντρώνονται εναντίον Του στη μάχη του Αρμαγεδδών.
Υπάρχουν δύο πλευρές στη Μεγάλη Rιαμάχη που εξελίσσεται από τότε που
“έγινε πόλεμος στον ουρανό” (Αποκ. 12: 7) εξαιτίας της επανάστασης του Εωσφόρου
(αυτό το θέμα θα αναπτυχθεί στο κεφ. 12: 9-12). Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται εδώ στον
18 Στην Α΄ Θεσ. 4: 18, είναι ξεκάθαρο ότι οι δίκαιοι θα αναστηθούν και θα δουν τον Χριστό να έρχεται.
Στην Αποκ. 20: 5, είναι ξεκάθαρο ότι “οι υπόλοιποι των νεκρών” δεν θα αναστηθούν μέχρι την
ολοκλήρωση των χιλίων ετών, με άλλα λόγια αυτοί που δεν έχουν σωθεί δεν θα δουν το Χριστό να έρχεται
μέσα από τα σύννεφα. /στόσο, αυτό το εδάφιο δείχνει ότι θα υπάρξουν εξαιρέσεις. “Αυτοί που τον
λόγχισαν”, δηλ. αυτοί που είχαν έναν ιδιαίτερο ρόλο στον θάνατό Του (που μπορεί επίσης να περιλαμβάνει
και εκείνους “που τον λόγχισαν” διώκοντας τα παιδιά Του) θα έχουν μια ξεχωριστή ανάσταση. Αυτό
εννοούσε ο Χριστός, όταν είπε στον Πιλάτο: “Στο εξής, θα δείτε τον Υιό του ανθρώπου να κάθεται στα
δεξιά της δύναμης, και να έρχεται επάνω στα σύννεφα του ουρανού.” Ματθ. 26: 64.
πλανήτη γη. Οι σημαντικές μάχες σε αυτόν τον πόλεμο συμπεριέλαβαν τον Αδάμ και της
Εύα με την πρώτη αμαρτία, τον Κάιν που σκότωσε τον Άβελ, τον Νώε και τον
κατακλυσμό, τις δοκιμασίες, τις νίκες και τις αποτυχίες του λαού του Θεού μέχρι την
σταύρωση του Χριστού, και τους διωγμούς και τους αγώνες σχετικά με την εγκαθίδρυση
της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Ιωάννης βρέθηκε σε αυτή τη μεγάλη διαμάχη και ως θύμα αλλά
και ως νικητής: “Εγώ, ο Ιωάννης, που είμαι και αδελφός σας, και συγκοινωνός στη
θλίψη και στη βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού Χριστού, ήμουν στο νησί, που
λέγεται Πάτμος, εξαιτίας του λόγου του Θεού, και εξαιτίας της μαρτυρίας του Ιησού
Χριστού” Αποκ. 1: 9.
Η επίλυση αυτής της διαμάχης μεταξύ του Θεού και του Σατανά και η
ολοκληρωτική εξάλειψη της αμαρτίας και του κακού, αποτελούν το κύριο θέμα του
βιβλίου της Αποκάλυψης. Αυτό το θέμα δεν έχει μόνο θεωρητική σημασία· η
Αποκάλυψη παρουσιάζει τον κόσμο χωρισμένο σε δύο μεγάλα στρατόπεδα. Υπάρχουν
άνθρωποι, των οποίων τα ονόματα θα βρεθούν γραμμένα στο βιβλίο της ζωής, και
εκείνοι των οποίων τα ονόματα δεν θα βρίσκονται εκεί. (Αποκ. 20: 15). Υπάρχουν αυτοί
που είναι με το Αρνίο και εκείνοι που είναι με το θηρίο. (Αποκ. 14: 4, 11). Η επιλογή
παράταξης είναι κατά πολύ πιο σημαντική από την επιλογή του πολιτικού κόμματος στο
οποίο ανήκουμε ή της ποδοσφαιρικής ομάδας που υποστηρίζουμε. Και είναι μια
προσωπική επιλογή. Κανείς δεν είναι Χριστιανός, μόνο επειδή γεννήθηκε σε μια
χριστιανική οικογένεια ή σε ένα χριστιανικό έθνος, και κανείς δεν γίνεται Χριστιανός,
μόνο επειδή οι γονείς του διάλεξαν να τον βαφτίσουν, όταν ήταν μωρό.
Rεν υπάρχει λοιπόν πιο σημαντική επιλογή απ’ αυτήν. Είναι ένα θέμα αιώνιας
κατάληξης, με εκείνους στην πλευρά του Αρνίου να έχουν αιώνια ζωή και εκείνους στην
πλευρά του θηρίου να έχουν αιώνιο θάνατο. Η Αποκάλυψη, όπως και η υπόλοιπη Αγία
Γραφή δεν δείχνει πως υπάρχει μια μεγάλη πλειοψηφία ανθρώπων που θεωρούνται
ουδέτεροι.19 Όλοι αυτόματα βρίσκονται στη λάθος πλευρά της διαμάχης.20 Αλλά οι
τρομερές σκηνές της Αποκάλυψης, όπως επίσης και οι υπέροχες υποσχέσεις, αποτελούν
και οι δύο μια σοβαρή προειδοποίηση και μια ενθαρρυντική υπενθύμιση ότι όλοι έχουν
το προνόμιο να επιλέξουν να μεταφέρουν την αφοσίωσή τους στο στρατόπεδο του Θεού.
1: 10 Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Ο Ιωάννης βρισκόταν εξόριστος στο νησί της Πάτμου και ήρθε σε πνευματική
έκσταση την ημέρα του Κυρίου. Είδε σκηνές σχετικά με την ιστορία και την κατάληξη του
κόσμου, τις οποίες κατέγραψε στο βιβλίο της Αποκάλυψης.
“Κατά την ημέρα Κυριακή (αρχ. κυριακήν ημέρα) ήρθα σε πνευματική
έκσταση (αρχ. εν Πνεύματι), και άκουσα πίσω μου μια δυνατή φωνή, σαν σάλπιγγα”
Αποκ. 1: 10. Ο Ιωάννης ήταν “εν Πνεύματι”. Το γενικό Βιβλικό νόημα αυτής της
έκφρασης σημαίνει ότι πληρώθηκε κάποιος με το Άγιο Πνεύμα – “Εσείς, όμως, δεν είστε
19 Σε χωρία όπως Ρωμ. 1:18-20, 2:14-16, Ιων. 1:9, Πράξ. 10:34-35, 17:26-28 η Αγία Γραφή διδάσκει πως
ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Ιησού, έχουν φωτιστεί από τον Θεό και είναι
υπεύθυνοι για ό,τι έχει εντυπώσει το Πνεύμα στις καρδιές τους. Αλλά η Αποκάλυψη 14:6 και 18:1
ξεκαθαρίζει πως πριν από το τέλος του κόσμου το Ευαγγέλιο θα φθάσει σε κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και
λαό και όλος ο κόσμος θα φωτιστεί από τη δόξα του Θεού.
20 Ένα από τα πολλά παραδείγματα είναι το Ρωμ. 3:10-18, το οποίο συνοψίζεται στη φράση “δεν υπάρχει
κανείς δίκαιος, ούτε ένας”.
της σάρκας, αλλά του Πνεύματος (εν Πνεύματι), αν το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα
σας” Ρωμ. 8: 9. Παρόλο που αυτή η φράση μπορεί να αναφέρεται στην καθημερινή,
στιγμή προς στιγμή εμπειρία του αναγεννημένου χριστιανού,21 βρίσκει την εφαρμογή της
κυρίως σε βαθιές πνευματικές εμπειρίες κατά τη διάρκεια της προσευχής
(“προσευχόμενοι… εν Πνεύματι” Εφ. 6:18). Όταν αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται στην
Αποκάλυψη αναφέρεται στο ότι ο Ιωάννης έβλεπε ένα όραμα,22 για παράδειγμα: “Και σε
πνευματική έκσταση (εν Πνεύματι) με έφερε επάνω σε ένα μεγάλο και ψηλό βουνό, και
μου έδειξε τη μεγάλη πόλη, την άγια Ιερουσαλήμ” Αποκ. 21:10.
Ο Ιωάννης είπε: “Κατά την ημέρα Κυριακή (αρχ. κυριακήν ημέρα) ήρθα σε
πνευματική έκσταση”. Σε κάθε άλλη περίπτωση χρήσης αυτής της φράσης στην
Αποκάλυψη, υπάρχει ένας προσδιορισμός για το που μεταφέρθηκε ο Ιωάννης κατά την
πνευματική έκσταση.23 Σε αυτή την περικοπή ο προσδιορισμός είναι ότι στο όραμα
μεταφέρθηκε στην “κυριακήν ημέρα”. Αυτή η φράση είναι μοναδική στην Αγία Γραφή
και παρόλο που αργότερα, τον δεύτερο αιώνα,24 αναφερόταν στην ημέρα της εβδομάδος
Κυριακή,25 δεν υπάρχει τίποτε στη Βίβλο που να υποστηρίζει αυτήν την ερμηνεία.
Ουσιαστικά, η ημέρα στην οποία ο Κύριος αναφέρεται ως ημέρα Του, είναι η ημέρα της
έλευσής Του: “Επειδή, όπως η αστραπή, που αστράφτει από το ένα μέρος κάτω από τον
ουρανό, λάμπει προς το άλλο μέρος κάτω από τον ουρανό, έτσι θα είναι και ο Υιός του
ανθρώπου κατά τη δική του ημέρα” Λκ. 17: 24.26 “Η κυριακή ημέρα” μάλλον είναι απλά
ένας άλλος τρόπος, για να πούμε “η ημέρα του Κυρίου”.27 Είναι ξεκάθαρο σε πολλά
εδάφια ότι αυτή αναφέρεται στην τελευταία στιγμή της ιστορίας, όταν έρθει ο Χριστός,
για να σώσει το λαό Του, που Τον περιμένει κατά τη διάρκεια του διωγμού και του
21 Η φράση στο αρχαίο κείμενο, εγενόμην εν Πνεύματι υποδηλώνει μια αλλαγή κατάστασης. Αυτό
αποκλείει την ιδέα ότι ο Ιωάννης μιλούσε για την καθημερινή του εμπειρία με το Άγιο Πνεύμα.
22 Έτσι ακριβώς χρησιμοποιείται και στην Παλαιά Rιαθήκη, όπως στον Ιεζ. 37: 1 “Το χέρι του Κυρίου
στάθηκε επάνω μου και με έβγαλε έξω εν Πνεύματι του Κυρίου, και με έβαλε στο μέσον μιας πεδιάδας, κι
αυτή ήταν γεμάτη από κόκαλα”.
23 Αποκ. 4:2, 17:3, 21:10
24 Η πρώτη ξεκάθαρη χρήση της Ελληνικής λέξης “κυριακήν ημέρα” για την ημέρα Κυριακή βρίσκεται στο
απόκρυφο Ευαγγέλιο του Πέτρου, που γράφτηκε στο δεύτερο μισό του δεύτερου αιώνα.
25 Στην Καινή Rιαθήκη η ημέρα Κυριακή συνεχώς αναφέρεται ως η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, ακόμα
και στο ευαγγέλιο του Ιωάννη που γράφτηκε από τον ίδιο συγγραφέα περίπου την ίδια εποχή (π.χ. Ιων. 20:
1).
26 Μερικοί σχολιαστές έχουν προτείνει ότι η “κυριακή ημέρα” είναι το Σάββατο. Αυτή η άποψη έχει
βάσιμη Γραφική υποστήριξη. Ο Χριστός είπε: “ο Υιός του ανθρώπου είναι κύριος και του Σαββάτου”
Ματθ. 12: 8. Παρομοίως, στον Ησα. 58: 13 λέει: “Ονομάζεις το Σάββατο απόλαυση, άγια ημέρα του
Κυρίου…” Σε καμία περίπτωση, δεν υπάρχουν στοιχεία από την Αγία Γραφή που να υποστηρίζουν την
άποψη ότι “η κυριακή ημέρα” αναφέρεται στην ημέρα Κυριακή. Αυτή η θεωρία βρίσκει υποστήριξη στην
παράδοση της εκκλησίας, η οποία επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την ανάγκη των Χριστιανών του
δευτέρου αιώνα να ξεχωρίσουν από τους Ιουδαίους και το Σάββατό “τους” εξαιτίας του διωγμού των
Ιουδαίων από τους Ρωμαίους. Για μια εκτενή συζήτηση για αυτό το θέμα διαβάστε το βιβλίο “From
Sabbath to Sunday” του Samuele Bacchiocchi, Pontifical Gregorian University Press (διαθέσιμο από το
Biblical Perspectives, Berrien Springs, MI).
27 “Και ύστερα απ’ αυτά θα εκχέω το πνεύμα μου… Και θα δείξω τέρατα στους ουρανούς κι επάνω στη γη,
αίμα, και φωτιά, και αναθυμίαση καπνού. Ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι, και το φεγγάρι σε αίμα,
πριν έρθει η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής. Και οποιοσδήποτε επικαλεστεί το όνομα του
Κυρίου θα σωθεί” Ιωήλ 2: 28-32. “Θαρθεί, όμως, η ημέρα του Κυρίου…” Β’ Πέτρ. 3: 10. Βλέπε επίσης,
Ησα. 2: 10-21, Ιωήλ 2: 1, 10, 11, Ζαχ. 1: 14-17, Μαλ. 4: 5, Α΄Θεσ. 5: 2-4.
θανατικού διατάγματος στο τέλος του κόσμου,28 κατά το οποίο θα καταστραφούν οι
αμαρτωλοί “με την επιφάνεια της παρουσίας του (Χριστού)” Β΄Θεσ. 2: 8.
Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από το γεγονός ότι ο Ιωάννης “κατά την ημέρα
Κυριακή ήρθε σε πνευματική έκσταση…” και άκουσε “μια δυνατή φωνή, σαν
σάλπιγγα”. Η σάλπιγγα χρησιμοποιούνταν, για να τραβήξει την προσοχή του λαού του
Θεού, και σχετίζεται ειδικά με την ημέρα του Κυρίου: π. χ. “Σαλπίστε σάλπιγγα στη
Σιών, και αλαλάξτε στο άγιό μου βουνό… επειδή, έρχεται η ημέρα του Κυρίου, επειδή
είναι κοντά” Ιωήλ 2: 1. Βλ. επίσης Ζαχ. 1: 14-16, Α΄Θεσ. 4: 16.
1: 10, 11 ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΠΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ
Τα μηνύματα της Αποκάλυψης απευθύνονται “προς τις επτά εκκλησίες”. Παρόλο
που απευθύνονταν στις κυριολεκτικές εκκλησίες που υπήρχαν εκείνη την εποχή, έχουν
επίσης μια διαχρονική εφαρμογή και από την άλλη δίνουν μια προφητική επισκόπηση της
ιστορίας της Εκκλησίας.
Ο Ιωάννης άκουσε το μήνυμα, πριν ακόμα δει τον αγγελιοφόρο. “Και άκουσα
πίσω μου μια δυνατή φωνή, σαν σάλπιγγα, που έλεγε: Εγώ είμαι το Α και το 9 , ο
πρώτος και ο τελευταίος και: Ό,τι βλέπεις, γράψ’ το σε βιβλίο, και στείλ’ το στις
επτά εκκλησίες που είναι στην Ασία: Στην Έφεσο, και στη Σμύρνη, και στην
Πέργαμο, και στα Θυάτειρα, και στις Σάρδεις, και στη Φιλαδέλφεια, και στη
Λαοδίκεια” Αποκ. 1: 10, 11.
Τα μηνύματα προς τις επτά εκκλησίες έχουν σημασία σε τρία επίπεδα. Πρώτον,
ήταν συγκεκριμένα μηνύματα προς συγκεκριμένες εκκλησίες που υπήρχαν την εποχή του
Ιωάννη στη Μικρά Ασία. Αυτές οι εκκλησίες αντιμετώπιζαν σοβαρές προκλήσεις και
προβλήματα, τα οποία, αν δεν αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά, ενδεχομένως θα
οδηγούσαν σε ολέθριες συνέπειες. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τα
μηνύματα όσο μπορούμε, όπως θα τα κατανοούσαν οι χριστιανοί του πρώτου αιώνα
στους οποίους αυτά απευθύνονταν.
Rεύτερον, τα μηνύματα έχουν εφαρμογή σε όλους τους χριστιανούς όλων των
εποχών που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα και προκλήσεις. Τα προβλήματα π.χ
των χριστιανών που χάνουν την πρώτη αγάπη (2: 4) ή είναι χλιαροί στην αφοσίωσή τους
στον Θεό (3: 16) δεν περιορίζονται μόνο στον πρώτο αιώνα. Η Εκκλησία έπρεπε να
αντιμετωπίσει διωγμούς (2: 10) και εσωτερικές αιρέσεις (2: 13, 20) πολλές φορές στην
ιστορία της. Γι’ αυτό, υπάρχει μια διαχρονική εφαρμογή, και τα μηνύματα αφορούν
όλους τους χριστιανούς παντού.
Τέλος, πολλοί σχολιαστές έχουν δει σε αυτά τα μηνύματα προς τις επτά
εκκλησίες μια επισκόπηση της ιστορίας της χριστιανικής Εκκλησίας, και αυτή η άποψη
βρίσκει αρκετή υποστήριξη στην Αγία Γραφή.29 Λαμβάνοντας υπόψη αυτήν την άποψη
28 Βλ. κεφ. 13 και 14 για την εξήγηση του διωγμού και του θανατικού διατάγματος.
29Το γεγονός ότι υπάρχουν επτά εκκλησίες υποδηλώνει ότι είναι το μήνυμα απευθύνεται σε ολόκληρη την
εκκλησία του Θεού, όχι μόνο σε όλα τα μέρη αλλά και σε όλες τις εποχές. Ο αριθμός επτά συνεχώς έχει
μια προφητική εφαρμογή στην Αποκάλυψη, μιλώντας για γεγονότα που θα συμβούν μελλοντικά από την
εποχή του Ιωάννη (για παράδειγμα, οι επτά σφραγίδες, οι επτά σάλπιγγες, οι επτά βροντές και επτά πληγές
είναι όλες προφητικές). Οι επτά εκκλησίες στις οποίες απευθύνονται τα μηνύματα δεν ήταν οι μοναδικές
εκκλησίες στην Ασία ή ακόμα και εκείνες που ήταν πιο κοντά στο νησί της Πάτμου, όπου βρισκόταν ο
Ιωάννης (Η Τρωάδα, η Μίλητος και οι Κολοσσαείς είναι τρεις που αναφέρονται συγκεκριμένα στην Καινή
βλέπουμε πως υπάρχει μια αξιοσημείωτη αρμονία των μηνυμάτων προς τις επτά
εκκλησίες με την ιστορία της χριστιανικής Εκκλησίας από την εποχή των Αποστόλων
μέχρι και σήμερα. Αυτή η ιστορική αναφορά εξυπηρετεί έναν σκοπό παρόμοιο με τις
ιστορικές αναφορές του βιβλίου του Rανιήλ: Εμπνέει εμπιστοσύνη στον αναγνώστη,
ώστε να δεχτεί το μήνυμα που ο Θεός θα έχει για εκείνον προσωπικά, γνωρίζοντας ότι ο
Θεός που ήξερε “το τέλος από την αρχή”30 γνωρίζει επίσης και τη δική του κατάσταση.31
Είναι αλήθεια ότι τα μηνύματα απευθύνονταν ειδικά στις τοπικές εκκλησίες της εποχής,
αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι 2.000 χρόνια μετά, δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε παρά
μόνο λίγα - και συχνά υποθετικά- γεγονότα για εκείνες τις εκκλησίες. Γι’ αυτό το λόγο,
το βιβλίο αυτό θα εστιάσει πρωτίστως στην διαχρονική και προφητική εφαρμογή αυτών
των μηνυμάτων προς τις επτά εκκλησίες.
1: 12 – 15 Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΛΥΧΝΙΕΣ
Ο Χριστός εμφανίζεται στον Ιωάννη ως ο Μέγας Αρχιερέας, στη μέση των επτά
λυχνιών που συμβολίζουν την Εκκλησία Του. Αν και η Εκκλησία Του διαπράττει σφάλματα
και είναι ελλιπής, Αυτός καταδέχεται να υπηρετήσει μέσα σ’ αυτήν.
“Και στράφηκα να δω τη φωνή που μίλησε μαζί μου, και καθώς στράφηκα,
είδα επτά λυχνίες, και στο μέσον των επτά λυχνιών είδαν έναν, όμοιον με υιόν
ανθρώπου, ντυμένον με ποδήρη χιτώνα, και περιζωσμένον με χρυσή ζώνη κοντά
στους μαστούς, το δε κεφάλι του και οι τρίχες ήσαν λευκές σαν λευκό μαλλί, σαν
χιόνι και τα μάτια του σαν φλόγα φωτιάς και τα πόδια του όμοια με χαλκολίβανο,
σαν να ήσαν πυρακτωμένα μέσα σε καμίνι και η φωνή του σαν φωνή από πολλά
νερά” Αποκ. 1: 12 – 15.
Αυτή η εντυπωσιακή απεικόνιση του Χριστού φέρνει στη μνήμη την εμφάνισή
Του, όταν αποκαλύφθηκε στον προφήτη Rανιήλ με “σώμα σαν βηρύλλιο, και το
πρόσωπό του σαν θέα αστραπής, και τα μάτια του σαν λαμπάδες φωτιάς, και οι
βραχίονές του και τα πόδια του σαν όψη χαλκού αστραφτερού, και η φωνή των λόγων
του σαν φωνή πλήθους” Rαν. 10: 6. Αυτός δεν είναι ο πράος και ταπεινός Χριστός στην
επίγεια ενσάρκωσή Του, αλλά μάλλον ο αιώνιος Λόγος του Θεού, τόσο τρομακτικός,
που όταν Τον είδε ο Rανιήλ είπε: “Μέσα μου, βέβαια, δεν υπάρχει από τώρα καμιά
δύναμη, μα ούτε πνοή δεν έμεινε μέσα μου” Rαν. 10: 17. Το ίδιο και ο Ιωάννης λεει:
“Και όταν τον είδα, έπεσα κοντά στα πόδια του σαν νεκρός” Αποκ. 1:17. Αλλά, όπως
ο Rανιήλ ενδυναμώθηκε, ώστε να μπορέσει να σταθεί και να δει το όραμα, έτσι και ο
Χριστός: “έβαλε επάνω του το δεξί του χέρι, λέγοντας: μη φοβάσαι”.
Rιαθήκη). Αυτό υποδηλώνει ότι επιλέχθηκαν για τη συμβολική απεικόνιση ενός ευρύτερου θέματος (όπως
μιας ιστορικής περιόδου).
Επιπλέον, θα περίμενε κανείς ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης θα ακολουθούσε το υπόδειγμα του
βιβλίου του Rανιήλ, του βιβλίου της Παλαιάς Rιαθήκης που μοιάζει περισσότερο στην Αποκάλυψη, όπου
κάθε όραμα ξεκινά με μία επισκόπηση της ιστορίας και στη συνέχεια επικεντρώνεται στους έσχατους
καιρούς. Σύμφωνα με αυτό το πρότυπο, οι επτά εκκλησίες θα ήταν μια επισκόπηση της ιστορίας. Θα πούμε
περισσότερα σχετικά με αυτό στο κεφάλαιο 2, όπου αναλύονται τα μηνύματα προς τις εκκλησίες.
30 Ησα. 46:9,10
31 Για παράδειγμα η πρώτη ιστορική επισκόπηση του Rανιήλ ήταν η εικόνα του κεφ. 2. Rείχνει τις
παγκόσμιες αυτοκρατορίες που θα εμφανιστούν στη διάρκεια της ιστορίας, αλλά το κεντρικό μήνυμα είναι
ότι όλες αυτές οι αυτοκρατορίες θα παύσουν και “ο Θεός του ουρανού θα σηκώσει μια βασιλεία, που δεν
θα φθαρεί στον αιώνα” Rαν. 2: 44.
Ο Χριστός, ο μεγαλοπρεπής Υιός του ανθρώπου, απεικονίζεται στο μέσον “των
επτά λυχνιών”,32 που συμβολίζουν “τις επτά εκκλησίες” (Αποκ. 1: 20). Είναι ντυμένος
“με ποδήρη χιτώνα”. Η λέξη “ποδήρης”33 αναφέρεται στο ένδυμα του αρχιερέα στη
λειτουργία του επίγειου αγιαστηρίου (Έξ. 28: 31-35, 39: 22-26). Εδώ βλέπουμε μια
εκπληκτική εικόνα του Χριστού: είναι ο θαυμάσιος “αρχιερέας μας… όσιος, άκακος,
αμόλυντος, ξεχωρισμένος από τους αμαρτωλούς… ψηλότερος από τους ουρανούς” (Εβρ.
7: 26) και παρόλα αυτά εμφανίζεται στο μέσον της Εκκλησίας. Μερικά από τα
μεγαλύτερα χριστιανικά δόγματα διδάσκουν ότι η Εκκλησία, καθώς είναι το σώμα του
Χριστού, είναι τέλεια και δεν μπορεί να διαπράττει σφάλματα.34 Αλλά το βιβλίο της
Αποκάλυψης δεν παρουσιάζει την Εκκλησία ως τέλεια· αντίθετα δείχνει πως αυτή είναι
ελλιπής, διαπράττει σφάλματα και παρουσιάζει διαφθορά. Αυτή η Εκκλησία που κάποιες
φορές υποστηρίζει ψεύτικες διδασκαλίες (2:14,15), ανέχεται την Ιεζάβελ και την
ανηθικότητά της (2:20), είναι πνευματικά νεκρή (3:1) και αηδιαστικά αυτάρεσκη
(3:16,17). Αλλά παρόλο που είναι ελλιπής, ο Χριστός δείχνει την αγάπη Του κάνοντας τη
διακονία Του ως Αρχιερέας στο μέσον αυτής. Αυτή η άποψη του στοργικού ελέους του
Χριστού θα πρέπει να μας ενθαρρύνει να “πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο
της χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης”
Εβρ. 4: 16. Ποτέ δεν χρειάζεται να εξαγνιστούμε, πριν πλησιάσουμε στον Χριστό·
ουσιαστικά, Αυτός είναι ο μοναδικός που μπορεί να μας εξαγνίσει.
Το γεγονός ότι ο Χριστός διακονεί στη μέση της ελλιπούς εκκλησίας Του δεν
σημαίνει ότι Αυτός είναι ανεκτικός. Επιπλήττει και τιμωρεί, και προειδοποιεί ακόμη ότι
αν η Εκκλησία δεν μετανοήσει, τότε: Θα “κινήσω τη λυχνία σου από τον τόπο της”
(Αποκ. 2: 5) ή “θα σε ξεράσω από το στόμα μου” (Αποκ. 3: 16). Αλλά αυτές οι
προειδοποιήσεις έχουν σκοπό να φέρουν την Εκκλησία σε μετάνοια, ώστε να μπορέσει
να είναι “η λυχνία” που πρέπει να είναι. Ο Χριστός είναι “το φως του κόσμου” (Ιωάν. 9:
5), αλλά λέει επίσης για τον λαό Του “εσείς είστε το φως του κόσμου” (Ματθ. 5: 14) με
την έννοια ότι η εκκλησία Του, ο λαός Του, είναι η “λυχνία” που υψώνει τον Χριστό και
Τον αποκαλύπτει στον κόσμο. Γι’ αυτό ακριβώς ο Σατανάς επιτίθεται στην Εκκλησία
τόσο ανελέητα, όπως θα δούμε στα μηνύματα προς τις επτά εκκλησίες.
32 Το αδιάσπαστο του Πατέρα και του Υιού φαίνεται από το γεγονός ότι “ο Υιός του ανθρώπου” (ο
Χριστός) ανακοινώνει ότι είναι “ο Πρώτος και ο Τελευταίος” (1: 11). Αλλά στην Παλαιά Rιαθήκη ο τίτλος
“ο Πρώτος και ο Τελευταίος” ξεκάθαρα αποδίδεται στον Πατέρα – “Εγώ είμαι ο πρώτος, και εγώ ο
έσχατος, και εκτός από μένα Θεός δεν υπάρχει” Ησα. 44: 6.
33 Παρόλο που η Παλαιά Rιαθήκη γράφτηκε στα Εβραϊκά, έχουμε τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, η
οποία αποτελεί μια απόδοση της Παλαιάς Rιαθήκης που συντάχθηκε από ελληνόφωνους μελετητές στην
Αλεξάνδρεια περισσότερα από 100 χρόνια πριν από τον Χριστό. Παρά τις ανακρίβειές της επιτρέπει να
γίνει μια σύγκριση με λέξεις της Καινής Rιαθήκης (όπως στην Αποκάλυψη) με τις αντίστοιχές της Παλαιάς
Rιαθήκης.
34 Για παράδειγμα, η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει: “ο Χριστός και το Άγιο Πνεύμα δεν μπορούν να
κάνουν λάθος και, αφού η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού και αποτελεί συνέχεια της Πεντηκοστής,
είναι ως εκ τούτου αλάνθαστη... όπως λέει ο Rοσίθεος: «Πιστεύομε πως η Καθολική Εκκλησία διδάσκεται
από το Άγιο Πνεύμα... και ως εκ τούτου πιστεύουμε και ομολογούμε ότι είναι αληθινό και αναμφίβολα
σίγουρο πως είναι αδύνατο να κάνει λάθος η Εκκλησία ή να εξαπατηθεί ή να διαλέξει ποτέ το ψέμα, αντί
για την αλήθεια”. Ware, The Orthodox Church, pg. 248, 1997, Penguin Books. Επίσης η Ρωμαϊκή
Εκκλησία διδάσκει: “/ς ο εκ Θεού καθορισμένος δάσκαλος της αποκεκαλυμμένης αλήθειας, η Εκκλησία
είναι αλάνθαστη... σε θέματα πίστη και ηθικής” The Catholic Encyclopedia, article “The Church”.
1: 16 – 20 ΙΗΣΟΥΣ, Ο ΕΞΟΧΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ
Μία δίστομη ρομφαία βγαίνει από το στόμα Του Ιησού· είναι μια διαβεβαίωση
προς τον λαό Του ότι η καταπίεση και η ήττα που έχουν βιώσει κατά τη διάρκεια της
ιστορίας είναι κάτι προσωρινό μέχρι την αιώνια νίκη Του απέναντι στην αμαρτία. Έχει ο
Ιησούς τα κλειδιά του Άδη και του Θανάτου. Αυτά τα κλειδιά συμβολίζουν τον θάνατό Του
στον σταυρό, που ανοίγει τις πόρτες της σωτηρίας για τους μετανοημένους αμαρτωλούς. Η
εμφάνισή Του ήταν τόσο εντυπωσιακή, που ο Ιωάννης “έπεσε σαν νεκρός”, μια ένδειξη
του πόσο ο Θεός κάλυψε την λαμπρότητα Του ενδυόμενος την ταπεινή ανθρώπινη φύση,
ενώ προετοιμάζει τον λαό Του για την πλήρη αποκάλυψη της δόξας Του που θα λάβει χώρα
κατά τη %ευτέρα Παρουσία Του.
“Και στο δεξί του χέρι είχε επτά αστέρια, και από το στόμα του έβγαινε μια
κοφτερή δίστομη ρομφαία και η όψη του έλαμπε, όπως λάμπει ο ήλιος μέσα στη
λαμπρότητά του. Και όταν τον είδα, έπεσα κοντά στα πόδια του σαν νεκρός, και
έβαλε επάνω μου το δεξί του χέρι, λέγοντας: Μη φοβάσαι εγώ είμαι ο πρώτος και ο
τελευταίος, κι αυτός που ζει, και έγινα νεκρός και δες, είμαι ζωντανός στους αιώνες
των αιώνων αμήν, και έχω τα κλειδιά του άδη και του θανάτου” Αποκ. 1: 16-18.
Στο εδάφιο 20 ο άγγελος εξηγεί στον Ιωάννη ότι “το μυστήριο των επτά
αστεριών, που είδες στο δεξί μου χέρι… είναι οι άγγελοι των επτά εκκλησιών”.
Παρόλο που η λέξη “άγγελος” συχνά αναφέρεται σε ουράνιες υπάρξεις, το βασικό νόημα
είναι “αγγελιοφόρος, αυτός που αποστέλλεται”, και μπορεί να αναφέρεται και σε έναν
άνθρωπο. Αυτό είναι καταφανώς και το νόημα εδώ, επειδή στα κεφάλαια δύο και τρία
δίνεται η εντολή στον Ιωάννη “προς τον άγγελο της εκκλησίας (της Εφέσου, της
Σμύρνης κλπ.), γράψε,…” Προφανώς ο Ιωάννης δεν απηύθυνε τα γράμματά του σε
ουράνιες υπάρξεις· στην πραγματικότητα οι ουράνιοι άγγελοι ήταν εκείνοι που έφερναν
τα μηνύματα στον Ιωάννη, ώστε να μπορέσει να τα γράψει και να τα στείλει στους
γήινους “αγγέλους”, που χωρίς αμφιβολία ήταν οι πρεσβύτεροι των εκκλησιών που είχαν
την ευθύνη να μεταφέρουν το μήνυμα του Θεού στα μέλη των εκκλησιών.
Και στα τρία επίπεδα (τοπικό, διαχρονικό και ιστορικό), τα μηνύματα προς τις
επτά εκκλησίες που βρίσκονται στα κεφάλαια δύο και τρία, δείχνουν ότι ο λαός του Θεού
περνά μέσα από τρομερές στιγμές δοκιμασίας, πειρασμών, διωγμού και συχνά αποτυχίας.
Αλλά εδώ ο Χριστός συμβολικά παρουσιάζει τον εαυτό Του ως τον τελικό νικητή – “και
από το στόμα του έβγαινε μια κοφτερή δίστομη ρομφαία”. Αυτό το σύμβολο
εμφανίζεται ξανά στο κεφάλαιο 19, που απεικονίζει τη Rευτέρα Παρουσία του Χριστού
ως του ουράνιου πολεμιστή πάνω σε ένα λευκό άλογο, “και από το στόμα του βγαίνει μια
κοφτερή ρομφαία, για να χτυπάει με αυτή τα έθνη κι αυτός θα τους «ποιμάνει με
σιδερένια ράβδο»” Αποκ. 19: 15. Αυτή η φράση βρίσκεται αυτούσια στον Ψαλμό 2,
όπου “τα έθνη... παραστάθηκαν... ενάντια στον Κύριο και ενάντια στον Χριστό του”.
Αλλά τελικά ο Κύριος “θα τους διασπάσει… με σιδερένια ράβδο… σαν σκεύος του
κεραμέα θα τους συντρίψει”. Ψαλμ. 2: 1-3, 9.
Κι έτσι η εικόνα του Χριστού με μία ρομφαία να βγαίνει από το στόμα Του, και
να ποιμαίνει με μία σιδερένια ράβδο δίνει έμφαση στην τελική καταστροφή των εχθρών
Του. Αυτοί είναι οι εχθροί που εξαπατούν, διαφθείρουν και διώκουν τον λαό του Θεού.
Θα δούμε στο δεύτερο μισό του βιβλίου ότι ο Θεός συντρίβει τους εχθρούς Του, όχι
επειδή τους μισεί, αλλά για να ελευθερώσει τα παιδιά Του και να φέρει ένα τέλος στην
αμαρτία. Έτσι, παρουσιάζοντας τον εαυτό Του με μια κοφτερή δίστομη ρομφαία να
βγαίνει από το στόμα Του, διαβεβαιώνει την Εκκλησία Του, που θα αντιμετωπίσει
σχεδόν 2000 χρόνια δοκιμασιών και το “χάραγμα του θηρίου” και το θανατικό διάταγμα,
ότι τελικά θα υπάρξει νίκη και απελευθέρωση. Στον Ιωάννη, που υποφέρει, εξόριστος σε
ένα νησί, και επίσης σε όλους τους συνάδελφούς Του ανά τους αιώνες που
καταδυναστεύονται και μερικές φορές αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, δίνεται η
διαβεβαίωση: “Μη φοβάσαι εγώ είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος, κι αυτός που ζει,
και έγινα νεκρός και δες, είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων. Κατέχω τα
κλειδιά του Άδη και του θανάτου”.
Αυτός που κατέχει τα κλειδιά δεν είναι ο Άγιος Πέτρος!35 Τα “κλειδιά του Άδη
και του θανάτου” που κράτα ο Χριστός είναι ο δικός Του θάνατος και η ανάσταση, που
έχουν ανοίξει την πόρτα, ώστε να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τα χέρια του θανάτου.
Αυτή είναι η ουσία του μηνύματος του ευαγγελίου, όπως διακήρυξε ο απόστολος
Παύλος: “Σας φανερώνω δε, αδελφοί, το ευαγγέλιο… ότι ο Χριστός πέθανε εξαιτίας των
αμαρτιών μας σύμφωνα με τις γραφές και ότι θάφτηκε, και ότι την τρίτη ημέρα
αναστήθηκε” Α΄ Κορ. 15: 1-4. Αν ο Χριστός είχε απλά πεθάνει για τις αμαρτίες μας και
δεν είχε αναστηθεί, η πόρτα προς τη ζωή θα ήταν ακόμα κλειδωμένη για μας. “Αλλά, αν
ο Χριστός δεν αναστήθηκε, η πίστη σας είναι μάταιη, είστε δε ακόμα μέσα στις αμαρτίες
σας! Επομένως, κι αυτοί που κοιμήθηκαν εν Χριστώ απωλέστηκαν. Αν μονάχα σ’ αυτή
τη ζωή ελπίζουμε στον Χριστό, είμαστε ελεεινότεροι από όλους τους ανθρώπους. Αλλά,
τώρα, ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, έγινε η απαρχή αυτών που έχουν
κοιμηθεί… έτσι και όλοι θα ζωοποιηθούν ερχόμενοι σε συγγένεια με τον Χριστό…
Επειδή, πρέπει να βασιλεύει, μέχρις ότου βάλει όλους τους εχθρούς του κάτω από τα
πόδια του, τελευταίος εχθρός καταργείται ο θάνατος” Α΄ Κορ. 15: 17-26. Αυτό το
μήνυμα του ευαγγελίου συνοψίζεται στη δήλωση του Χριστού: “Εγώ είμαι αυτός που
ζει, και έγινα νεκρός και δες, είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων αμήν, και
έχω τα κλειδιά του Άδη και του θανάτου”.
Όταν ο Ιωάννης είδε το πρόσωπο του Χριστού με όλη τη δόξα Του “έπεσε κοντά
στα πόδια του σαν νεκρός”. Αλλά με την εντολή “Μη φοβάσαι” ενδυναμώθηκε, ώστε
να μπορεί να γίνει μάρτυρας της μεγαλύτερης αποκάλυψης του Θεού, του ουρανού, του
Χριστού και της Βασιλείας Του που δόθηκε ποτέ σε κανέναν. Η δόξα και η αγιότητα του
Χριστού είναι τόσο συγκλονιστική, που χωρίς ένα θαύμα της χάρης Του, η παρουσία Του
35 Πολλοί χριστιανοί πιστεύουν ότι ο Πέτρος είναι εκείνος που έχει τα κλειδιά για τον ουρανό και την
αιώνια ζωή. Είναι αλήθεια ότι ο Χριστός υποσχέθηκε να του δώσει κάποια κλειδιά – “Και θα σου δώσω τα
κλειδιά της βασιλείας των ουρανών” Ματθ. 16: 19. Ο Χριστός το είπε αυτό ως απάντηση στη δήλωση
πίστης του Πέτρου – “Εσύ είσαι ο Χριστός, ο υιός του ζωντανού Θεού” εδ. 16. Αυτή η σωτήρια γνώση της
αλήθειας για τον Χριστό ήταν ένα δώρο από τον Θεό προς τον Πέτρο – “Μακάριος είσαι, Σίμωνα, γιε του
Ιωνά, επειδή αυτό δεν σου το αποκάλυψε σάρκα και αίμα, αλλά ο Πατέρας μου, που είναι στους
ουρανούς” εδ. 17.
Το ίδιο ισχύει και για κάθε άτομο που μέσω του Αγίου Πνεύματος γνώρισε τον Χριστό και το
ευαγγέλιό Του: Έχει τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών, επειδή μπορεί να γνωρίσει και σε άλλα άτομα
τον Χριστό, Εκείνον που κρατά “τα κλειδιά του άδη και του θανάτου”. Αυτό δεν σημαίνει απλά να
γνωρίζουμε για τον Χριστό ή να κατανοούμε τα δογματικά πιστεύω και τη θεολογία. “Κι αυτή είναι η
αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν εσένα τον μόνον αληθινό Θεό και εκείνον, τον οποίο απέστειλες, τον Ιησού
Χριστό”. Το να γνωρίζουμε τον Χριστό είναι μια εμπειρία που αλλάζει τη ζωή μας και μεταμορφώνει τους
πιστούς. Εκείνοι που Τον γνωρίζουν μπορούν να Τον αποκαλύψουν σε εκείνους που Τον ψάχνουν, και
μπορούν και εκείνοι να φτάσουν στο σημείο να Τον γνωρίσουν, και Αυτός θα ξεκλειδώσει τις αλυσίδες
που τους κρατάνε “στον άδη και το θάνατο”.
θα έφερνε τον θάνατο.36 Ο Θεός με το έλεός Του δεν έχει αποκαλυφθεί με όλη την δόξα
Του στην αμαρτωλή ανθρωπότητα, αλλά αποκαλύπτεται σε μας μέσω του λόγου Του και
μέσω του Χριστού, που πήρε την ανθρώπινη φύση, ώστε να μπορέσουμε να αντέξουμε
να δούμε τον Θεό. Αλλά η μέρα είναι κοντά, όταν “θα τον δει κάθε μάτι” Αποκ. 1: 7,
την ημέρα, “όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθεί από τον ουρανό μαζί με τους αγγέλους
της δύναμής του, μέσα σε φλόγα φωτιάς” Β΄ Θεσ. 1: 7.
Αυτή θα είναι μια τρομακτική μέρα για εκείνους που παρηγορούσαν τον εαυτό
τους με τη σκέψη ότι μπορούν να αγνοήσουν τον Χριστό και να ζήσουν όπως τους
αρέσει, και παρόλα αυτά θα τους σώσει εξαιτίας της αγάπης και του ελέους Του. “Οι
αμαρτωλοί που είναι στη Σιών θα τρομάξουν, τρόμος θα καταλάβει τους υποκριτές, ώστε
να λένε: Ποιος από ανάμεσά μας θα κατοικήσει μαζί με τη φωτιά που κατατρώει; Ποιος
από ανάμεσά μας θα κατοικήσει μαζί με τις αιώνιες καύσεις;” Ησα. 33: 14. Θα φωνάξουν
“προς τα βουνά και προς τις πέτρες: Πέστε επάνω μας, και κρύψτε μας από το πρόσωπο
εκείνου που κάθεται επάνω στον θρόνο” Αποκ. 6: 16.
Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που Τον έχουν αναζητήσει με όλη τους την καρδιά
θα Τον γνωρίσουν μέσω του Αγίου Πνεύματος που ζει μέσα τους και θα αγαλλιάσουν να
Τον δουν να επιστρέφει. “Και όλοι εμείς, βλέποντας σαν μέσα σε κάτοπτρο τη δόξα του
Κυρίου, με ξεσκεπασμένο πρόσωπο, μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα, από δόξα σε
δόξα, ακριβώς όπως από του Πνεύματος του Κυρίου”. Β΄ Κορ. 3:18.
Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι η ιστορία του τρόπου με τον οποίο ο Θεός
προετοιμάζει τον κόσμο για την πλήρη αποκάλυψη της δόξας Του. “Αλλά, ζω εγώ, και
ολόκληρη η γη θα γεμίσει από τη δόξα του Κυρίου” Αρ. 14:21. “Προσέξτε, έρχεται
μαζί με τα σύννεφα, και θα τον δει κάθε μάτι” Αποκ. 1: 7. “Rέστε, έρχεται, λεει ο
Κύριος των δυνάμεων. Αλλά ποιος μπορεί να υπομείνει την ημέρα της έλευσής του; Και
ποιος μπορεί να σταθεί στην παρουσία του; Επειδή, αυτός είναι σαν φωτιά του
χωνευτή… και θα καθαρίσει τους γιους του Λευί, και θα τους στραγγίσει σαν το χρυσάφι
και το ασήμι, και θα προσφέρουν προσφορά στον Κύριο με δικαιοσύνη”. Μαλ. 3:1-3.
Η γρήγορη εκπλήρωση των προφητειών που βρίσκονται στο βιβλίο της
Αποκάλυψης δείχνουν ότι πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες των πιο θαυμάσιων γεγονότων
που συνέβησαν ποτέ, γεγονότα που με δυσκολία μπορούμε να φανταστούμε, αν δεν μας
είχαν αποκαλυφθεί μέσα από τους συμβολισμούς της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού.
“Μακάριος αυτός που διαβάζει, κι αυτοί που ακούν τα λόγια της προφητείας, και
τηρούν τα γραμμένα μέσα σ’ αυτή, επειδή ο καιρός είναι κοντά” Αποκ. 1:3.
36 Μερικοί από τους πιο άγιους ανθρώπους που έζησαν ποτέ υπερνικήθηκαν στη θέα της ακάλυπτης
μεγαλειότητάς Του. (Βλέπε Rαν. 8:18, 10:8-19)


 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΕΓΩ ΘΑ ΣΤΟ ΠΩ ... ΣΤΕΡΝΗ ΦΟΡΑ, ΤΟΝ ΜΠΡΟΥΣΚΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΩ... ΘΕΛΕΙΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ ΓΙΑ ΜΕΤΑ... ΘΕΛΕΙΣ ΡΙΞΤΟ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΠΙΟΤΕΡΟ ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΑΝ ΑΙΜΑ ... ΙΣΩΣ ΕΤΣΙ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΕΙΣ ΛΙΓΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΘΕΡΙΕΥΕΙ ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ... ΣΑΝ ΕΧΘΕΣ Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΚΕΙ ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΙΔΙΟΤΡΟΠΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΡΑΒΑ ΙΣΑ ... ΤΡΑΒΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ... ΤΩΡΑ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΡΑ ΒΡΟΧΗ... ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ , ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΥΔΑΙΟΙ ΕΓΩΙΣΤΕΣ ... ΚΡΥΒΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΕ ΒΕΝΖΙΝΟΚΙΝΗΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ, ΜΕ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ... Άρης Ιχθύς Συνομωσιολόγος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ....
ΟΤΙ ΑΝΑΡΤΑΤΑΙ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΤΑΥΤΙΣΤΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ...
ΟΣΤΩΣΟ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΕ ΦΙΛΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΚΑΛΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ...

Οι διαχειριστες του ιστολογιου....
Για επικοινωνια ... arisgalaxyace@gmail.com